امکان سنجی ایجاد پیاده راه در بخش مرکزی شهر قائمشهر
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
2 دانشآموخته جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
doi
10.22034/jget.2024.450760.1552چکیده
مقدمه: امروزه رواج سبک زندگی موتوری توسط ساکنان شهری، فضاهای عمومی و خیابانهای شهر به شدت تحت سلطه خودروها قرار گرفته است که منجر به شلوغی و ازدحام در بخشهای مرکزی بسیاری از شهرهای ایران شده است. هسته مرکزی قائمشهر بهدلیل قدمت زیاد و وجود کاربریهای مختلف روزانه شاهد حجم بالایی از تردد مردم و وسائط نقلیه می باشد.هدف: هدف پژوهش حاضر شناسایی مهمترین مشکلات بخش مرکزی وامکان سنجی ایجاد پیاده راه درهسته مرکزی شهر میباشد.روش شناسی: دادههای بهدست آمده از طریق پرسشنامه، در نرمافزار SPSS موردتحلیل قرار گرفتند. مهمترین شاخصهای مورد استفاده در پرسشنامه شامل مبلمان، ایمنی، سرزندگی، جذابیت بصری، انعطافپذیری و... بوده است. همچنین برای تحلیل دادههای غیر از پرسشنامه یعنی دو شاخص اختلاط کاربری و نفوذپذیری ازسیستم اطلاعات جغرافیایی استفاده شده است. برای رتبهبندی خیابانهای چهارگانه با توجه به قابلیت پیادهمداری شدن ابتدا دادههای بدست آمده از طریق مدل آنتروپی شانون وزندهی شده و سپساز روش وایکور برای رتبهبندی نهایی استفاده شده است.قلمرو جغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی این پژوهش بخش مرکزی شهر قائمشهر است.یافتهها و بحث: نتایج و یافتهها نشاندهنده کمبود پارکینگهای عمومی، عدم دسترسی مناسب معلولان حرکتی و فقدان تجهیزات و مبلمان مناسب شهری در بخش مرکزی میباشد. هم چنین براساس نتایج به دست آمده از روش ویکورخیابان بابل و ساری توامان در اولویت اول، خیابان راهآهن دراولویت دوم وخیابان تهران درآخرین اولویت قابلیت پیادهمداری قراردارند.نتیجهگیری: بنابراین به نظر میرسد با تبدیل خیابانهای اصلی هسته مرکزی به مسیر پیادهروی، تا حدودی از مشکلات ترافیکی کاسته شود و همچنین زیستپذیری منطقه نیز ارتقاء یابد. این تحقیق میتواند مقدمهای برای شناسایی گزینههای مناسب برای ایجاد مسیرهای عابر پیاده در بخش مرکزی شهر باشد.