رویکرد ویژه سازمانهای تروریستی به رسانههای اجتماعی و فضای مجازی
نویسندگان
1 پژوهشگر عالی مرکز مطالعات راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران
2 کارشناس ارشد حقوق اداری،
doi
چکیده
پژوهشگران متعددی تروریسم را بهعنوان یک بحران مهم و تأثیرگذار در عصر معاصر در نظر گرفتهاند، هرچند که تروریسم همیشه دلالت بر وضعیتی بحرانی حداقل برای برخی افراد یا برخی بخشهای جامعه داشته است. اگر تروریسم را بهعنوان یک بحران فرض کنیم، باید بپرسیم که آیا وجود گروههای تروریستی، حملهی تروریستی یا اثرات ثانوی آن بحرانی برپا خواهد کرد یا خیر. همچنین این نکته را هم باید در نظر گرفت که تروریسم بهخودیخود یک بحران نیست؛ بلکه تنها، وضعیتهایی بحرانی را برای جامعه، دولتها، برای رسانهها و مخاطبانشان به وجود میآورد. معمولاً تمرکز اصلی در پژوهشهای متداول ارتباطات بحران بر سازمانهای خصوصی و تلاشهایشان جهت بازیابی اطمینان گروهی ذینفع است. در اینجا وضعیت متفاوت است. هدف اولیهی تروریستها به خدمت گرفتن اعضای جدید نیست؛ بلکه پراکندن ترس و سوءظن در جامعه است. رسانهها به سهم خودشان علاقهمند به کسب و حفظ اعتماد و علاقهی مخاطبانشان هستند. چنانچه بحران بهعنوان وضعیتی تهدیدآمیز با تأثیری بالا در سطح احساسی و سازمانی، بهعنوان اختلالی در جریان عادی زندگی روزانه تعریفشده باشد، باید نمایانسازیم که وجود گروههای تروریستی همیشه بهطور واضحی یک بحران بهحساب نمیآید. تنها شکلهایی مسلّم هستند که بحران به وجود میآورد یعنی زمانهایی که گروه تروریستی فعالانه دست به حملات تروریستی زده، اعلام کنش کرده و یا پروپاگاندایی را پخش میکند که ممکن است مقیاس بزرگی را تحت تأثیر قرار دهد. رسانهها باید به گزارش پیرامون چنین وضعیتهای بحرانیای بپردازند. آنها میتوانند این کار را به روشهای گوناگونی انجام دهند: تمرکز بر رویداد، مصاحبه با قربانیان و یا اختصاص فضایی از خود برای توصیف علل و مقتضیات سیاسیای که یک گروه تروریستی در آن به وجود میآید. پژوهشگران با توجه به تعداد مقالات و برجستهسازیهایی که رسانهها پیرامون حملات تروریستی داشتهاند، رابطهی بین تروریسم و رسانهها را تحت عنوان ((همزیستگرایانه)) یا ((طفیلیوار)) توصیف میکنند.
