مسیریابی بهینه امدادرسانی در بافتهای کالبدی آسیبپذیر بهمنظور تخلیه اضطراری جمعیت بههنگام حوادث ناگهانی (مطالعه موردی: شهر سقز)
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم انسانی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
2 دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه علوم انسانی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
3 استادیار گروه علوم پایه، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
4 مربی جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22034/jget.2024.424867.1521چکیده
مقدمه: تخلیهی اضطراری افراد آسیبدیده، نجاتیافتگان از آسیب یا در معرض آسیب به مناطق امن از فعالیتهای اصلی و مهم، بعد از وقوع حوادث غیرمترقبه به شمار میرود هدف: پژوهشی حاضر سعی بر تحلیل و بررسی مسیر بهینه امدادرسانی بهمنظور تخلیه اضطراری آسیبدیدگان به مناطق امن، از بافتهای آسیبپذیر شهر سقز به هنگام حوادث ناگهانی داشته است. روششناسی: پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی انجامشده است و اطلاعات موردنیاز از طریق کتابخانهای (طرحهای تفصیلی، جامع شهری، آمارنامهها) و برداشت میدانی اخذ گردیده است. بدین منظور آسیبپذیری کالبدی محلات با استفاده از مدل Saw اولویتبندی شده و در وهلۀ بعدی با استفاده از مدل تحلیل شبکه مسیرهای بهینه جهت امدادرسانی و تخلیه اضطراری جمعیت به نقاط امن تعیینشده است. قلمرو جغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی این پژوهش شهر سقز دومین شهر بزرگ استان کردستان است. یافته ها و بحث: یافته ها نشان داده است که با توجه به رتبهبندی تکنیک Saw محلات 1، 6، 18، 19، 16 و 17 که در قسمت مرکز، شمال شرقی و جنوب غربی شهر قرارگرفتهاند با آسیبپذیری کالبدی بالا و از نقاط ناامن در برابر حوادث ناگهانی میباشند و با استفاده از مدل تحلیل شبکه مسیرهای بهینه در محلات با آسیبپذیری کالبدی بالا به جهت رسیدن به ایستگاههای آتشنشانی، مراکز درمانی، بیمارستان و پارکها در دو مسیر 1 و 2 بهعنوان مسیرهای اصلی و فرعی منتخب، به لحاظ عریض بودن و فاصله از جایگاههای سوخت و رودخانه مشخصشدهاند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این تحقیق مسیرهای واقعشده در مسیر اصلی به لحاظ دسترسی و پهنای مسیرها و همچنین سرعت و زمان امدادرسانی بهترین گزینه جهت امدادرسانی بودهاند.