بررسی گذشته نگر میکروبیولوژیک بیماران با تشخیص عفونت پای دیابتی در بیمارستان آموزشی و درمانی رازی اهواز طی سال های 1394 – 1397
نویسندگان
1 هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز
2 گروه بیماریهای عفونی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی رشته پزشکی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22118/jsmj.2021.248087.2206چکیده
زمینه و هدف: یکی از شایع ترین بیماری های عفونی در جمعیت مبتلا به دیابت شیرین، عفونت زخم پای دیابتی می باشد. این مطالعه به جهت مشخص کردن میکروارگانیسمهای مسبب عفونت زخم پای دیابتی و مقاومت آنتی بیوتیکی آنها برای بهبود تجویز منطقی آنتی بیوتیکها در درمان تجربی طراحی گردیده است. مواد و روش ها: مطالعه کنونی توصیفی-مقطعی گذشته نگر میباشد. این مطالعه بر روی 200 بیمار بستری شده با تشخیص عفونت زخم پای دیابتی در بخش عفونی بیمارستان رازی اهواز طی سال های 1394 تا 1397 انجام شده است. در نهایت 126 مورد از آنها وارد مطالعه شدند. نتایج: در این مطالعه، 61 مورد زن (48.4%) و 65 مورد مرد (51.6%) بودند. 18 مورد (14.3%) PEDIS 2، 71 مورد (56.3%) PEDIS 3 ، 37 مورد (29.4%) PEDIS 4 بوده اند. در این مطالعه باکتری های گرم منفی 50.3% و باکتری های گرم مثبت 49.7% عامل عفونت بوده اند و سه سوش اصلی به دست آمده استافیلوکوک اورئوس (41.3%)،اشرشیاکولی(27.8%) و استافیلوکوک اپیدرمیس (24.6%) بوده اند. 9.6% از استافیلوک اورئوس ها مقاوم به متی سیلین و 5.7% از اشرشیاکولی ها pun drug resistant بودند. کمترین مقاومت در باکتریهای گرم منفی و مثبت به مروپنم و ایمی پنم و بیشترین مقاومت به آنتی بیوتیک های سیپروفلوکساسین و کلیندامایسین دیده شد. نتیجه گیری: لازم است سوشهای مسبب و مقاومت آنتی بیوتیکی آنها متناوبا در هر منطقه ای مورد مطالعه قرار گیرد. همچنین مقاومت پیشرونده نسبت به کلیندامایسین و سیپروفلوکساسین تاثیر استفاده از این داروها را در درمان های تجربی کاهش می دهد.