نقش میانجی‌گری جوّ روان‌شناختی در رابطة بین سبک مدیریت و خوش‌بینی سازمانی؛ مطالعه با تمرکز بر دانشگاه فرهنگیان

نویسندگان

1 مدرس، مدیریت آموزشی، دانشگاه فرهنگیان

doi
چکیده

 پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک مدیریت بر خوش‌بینی سازمانی استادان دانشگاه فرهنگیان استان خراسان جنوبی باتوجه­به نقش میانجی جوّ روان‌شناختی انجام شده است. روش پژوهش، ازنظر هدف کاربردی و ازمنظر گردآوری داده‌ها توصیفی-همبستگی و به روش مدل معادلات ساختاری انجام شده است. جامعة آماری شامل تمام استادان دانشگاه فرهنگیان است که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 145 نفر از استادان دانشگاه فرهنگیان برای نمونة آماری انتخاب شده­اند و اطلاعات از طریق پرسشنامة سبک مدیریت لوتانز و همکاران (۱۹۸۵)، جوّ روان‌شناختی کویز و دکوتیز (1991) و خوش‌بینی سازمانی اسمیت و همکاران (2013) جمع‌آوری شده است. روایی پرسشنامه‌ها با استفاده از روش روایی همگرا و واگرا و پایایی ابزارهای اندازه‌گیری با استفاده از روش آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی و ضرایب بارهای عاملی تأیید و برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری و نرم‌افزار PLS2 استفاده شده است. نتایج نشان می­دهد رابطة مستقیم بین سبک مدیریت با خوش‌بینی سازمانی معنی‌دار نیست، درحالی‌که بین جوّ روان‌شناختی و خوش‌بینی سازمان رابطة مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین فرضیة اصلی پژوهش مبنی­بر این­که جوّ روان‌شناختی نقش میانجی‌گری در رابطة بین سبک مدیریت و خوش‌بینی سازمانی ایفا می‌کند، تأیید شده است؛ همچنین بیش از (۶۷درصد) اثر کلّ سبک مدیریت از طریق غیرمستقیم و با متغیر میانجی جوّ روان‌شناختی تبیین می‌شود.