تبیین نقش حکمروایی مقصد در پایداری گردشگری شهری (مطالعه موردی: شهر رشت)
نویسندگان
1 استادیار گروه هنر و معماری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22034/jget.2023.414999.1509چکیده
مقدمه: حکمروایی مقصد درک وسیعی از هماهنگی بازیگران مختلف همچون شرکتهای خصوصی، ارگانهای دولتی و سیاستمداران محلی و همچنین ساکنان را در جهت پایداری گردشگری اتخاذ میکند. ارزیابی مفهوم حکمروایی در مباحث آکادمیک، طی سالهای گذشته روند رو به رشدی داشته است، اما این سیر سعودی در رابطه با مدیریت مقاصد گردشگریی با کاستیهایی مواجه بوده است. گردشگری در ایران از فقدان یک مدیریت یکپارچه و نبود سیاستهای کارآمد رنج میبرد؛ مسألهای که مزیتهای برآمده از این صنعت پاک را با چالشهای زیادی روبهرو کرده است. حکمروایی خوب گردشگری پارادایمی است که کاربرد آن میتواند در پایداری بخش گردشگری و ساماندهی مدیریت متزلزل این حوزه، موثر واقع شود. هدف تحقیق حاضر تبیین اصول حکمروایی خوب گردشگری در شهر رشت است.هدف: هدف تحقیق حاضر ارزیابی و تبیین نقش شاخصهای حکمروایی خوب در پایداری گردشگری شهر رشت است.روش شناسی: روش تحقیق توصیفی-تحلیلی، ماهیت آن کاربردی و روش گردآوری اطلاعات اسنادی- پیمایشی است. جامعهی آماری شامل 35 نفر از کارشناسان و روش توزیع پرسشنامه دلفی بوده است. دادهها در نرمافزار مکسکیودیای تحلیل شدهاند.قلمرو جغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی تحقیق حاضر شهر رشت است.یافته ها و بحث: یافتههای کیفی در پاسخ به سوال اول تحقیق نشان میدهد عوامل شفافیت، کارآیی، مسئولیتپذیری، چشماندازسازی، مشارکت، پاسخگویی، قانونمندی و اجماعگرایی از جمله شاخصهایی هستند که در توسعة پایدار گردشگری شهر رشت باید مورد توجه قرار گیرند. همچنین در بخش کمی تحقیق نتایج مدلیابی معادلات ساختاری ارتباط و اثرگذاری معنادار متغیرهای حکمروایی مقصد و پایداری گردشگری(X:0/75, T-Value:4/63) را آشکار میسازد.نتیجه گیری: رهبری بخش گردشگری در مقاصد گردشگری نیازمند رویکرد حکمروایی خوب و دخالت بازیگران و ذینفعان مختلف است.