مدلسازی عامل محور پارادایمی برای مواجه با عدم قطعیت و پیچیدگی در مسایل معماری و محیط
نویسندگان
1 گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 گروه معماری، دانشکده معماری اسلامی، دانشگاه بین المللی امام رضا(ع)، مشهد، ایران
doi
چکیده
تلاش برای توصیف عمل طراحی بهعنوان فرآیند، ریشه در نظریه سیستمها دارد. بنابراین اشاره میشود که بسیاری از مسایل طراحی و برنامهریزی محیطی از عناصر ناهمگونی ساخته شدهاند که در تعامل با یکدیگر قرار دارند، دارای ویژگیهای پیدایش هستند، در طول زمان ادامه پیدا میکنند و با شرایط در حال تغییر سازگار میشوند. ازاینرو طراحان و برنامهریزان توجه ویژهای به تفکر محاسباتی کردهاند. با وجود آن که طی سالهای اخیر روشهای مدلسازی محاسباتی و شبیهسازی موفقیتهای زیادی را کسب کردهاند، اما همچنان بسیاری از آنها در نمایش پدیده پیدایش، ایجاد تعامل میان عاملهای ناهمگن و رویارویی با پدیدههای توزیعشده در طول زمان ناتوان باقیماندهاند. در چند سال اخیر، پارادایم مدلسازی عاملمحور مورد توجه قرار گرفته است تا توصیفی از نحوه رفتار این گونه مسایل ارایه و نتایج متعدد بالقوه، در قالب طیف وسیعی از گزینهها و پیشبینی آینده مورد بررسی قرار گیرد. هدف این مقاله بررسی مدلسازی عاملمحور و تبیین خطوط فکری اصلی آن در کاربردهای معماری و بررسی شکافهای تحقیقاتی است. بدینمنظور ۲۰۳ مقاله مرتبط در بازه زمانی ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ بررسی شد. سپس مقالات براساس موضوعات مشترک گروهبندی شدند، و هر دسته تبیین شد تا وضوح بیشتری از چشمانداز پیشرو برای مطالعات آتی فراهم شود. مطالعات نشان داد که استفاده از این مدلها میتواند بینشهای بیشتری در فرآیندهای برنامهریزی، طراحی و مداخلات محیطی فراهم آورد، همچنین بررسی خطوط اصلی فکری در کاربردهای آن نشان میدهد که در این حوزه طراحی مشارکتی دیگر مورد توجه طراحان نیست و رباتها از زمینههای جدید و نوظهور این حوزه هستند.
