فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

انسان شناسیِ مولانا جلال‌الدین محمد بلخی رومی، از برترین و غنی‌ترین کوشش‌های حوزه «انسان شناسی دینی» است؛ چنانکه اساسِ پهنه‌ی ناپیدا کرانه‌ی مثنوی وی، انسان شناسی دانسته شده است؛ برای بسط و انتشارِ این حوزه مطالعاتی مهم، به خوانش پرویز شهبازی از انسان شناسی مولانا، مستندات قرآنی و استدلال‌های آن بر اساس مطالعه‌ای اسنادی و بنیادین توجه شد تا با تمرکز در بحث‌های او، عناصر اصلی خوانش وی از «انسان شناسی مولانا» به دست داده شود. آنچه که خوانش انسان شناختی شهبازی را قابل توجه می‌کند، استدلال پیوسته او بر استوار دانستن درس‌های زندگی آموزِ مولانا بر آن انسان شناسی و مهم‌تر، ابتنای برنامه عرفانی و سلوک معنوی مولانا بدان است. انسانی که شهبازی از زبانِ مولانا به تصویر می‌کشد، انسانِ خداگونه‌ای است که با شناختِ «افسانه منِ ذهنی» که پیوسته در حال «هم هویت ساختن او با آفلین» و مشغول کننده او به «قضاوت» و «مقاومت» است، از آن فاصله گرفته و می‌گذرد و با «واهمانش» و بازگشت به حضور و جریانِ «صبر» و «شکر»، مرکزِ خود را با فضاگشایی، «عدم» و آن را مهبط الهی می‌کند، «تقوی القلوب» از آن حقیقتِ وجودی و خداگونگی و حرم خدایی او، پاسبانی می‌کند و او را تا بی نهایتِ کوثری می‌پروراند، بالا می‌کشاند و به ابدیتِ خدا زنده و او را جاودانه می‌سازد.