ارزیابی تأثیر گردشگری مذهبی در امنیت محیط‌های روستایی(مطالعۀ موردی: روستاهای شهرستان کرمان)

نویسندگان

1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

2 دانش‌آموخته دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.

3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22034/jget.2024.159058
چکیده

مقدمه:  امروزه در جهان، امنیت مهمترین فاکتور در تدوین استراتژی­های توسعه گردشگری پایدار به­شمار آمده، و با آن ارتباط مستقیم دارد. به صورتی که امنیت گردشگری می­تواند منجر به توسعۀ اقتصاد محلی، افزایش اشتغال و سطح درآمد جوامع بومی، بالاخص نواحی روستایی گردد.هدف:  هدف از پژوهش حاضر؛ ارزیابی تأثیر گردشگری مذهبی در امنیت محیط­های روستایی در قالب سه فاکتور امنیت ارتباطی، اجتماعی و زیست­محیطی می­باشد.روش شناسی:  واحد تحلیل در این مطالعه روستا بوده و جامعه آماری آن از دو گروه جامعه میزبان(101 نفر) و خبرگان(24 نفر) تشکیل شده است. لذا از طریق پرسشنامه محقق ساخته که روایی و پایایی آن نیز تائید شده، انجام گرفته است. جهت تجزیه و تحلیل، وزن­دهی و رتبه­بندی معیارها از روش MABAC وFAHP ، استفاده شده است.قلمرو جغرافیایی پژوهش:  قلمرو جغرافیایی‌ پژوهش شامل روستاهای شهرستان کرمان در استان کرمان می‌باشد‌، این شهر در میان دشت کرمان از شمال به دشت زنگی­آباد و زرند، از جنوب به دشت ماهان، از شرق به ارتفاعات صاحب الزمان و جنگل قائم، از غرب به کوه­های حد فاصل دشت کرمان و رفسنجان و درّه باغین، محدود می­شود.یافته­ ها و بحث:  یافته ­های پژوهش نشان داده که میانگین وزنی اثرگذاری گردشگری مذهبی بر امنیت جامعه محلی در سطح 99 درصد معنادار بوده. به صورتی که بعد ارتباطی امنیت با ارزش وزنی 524/0 و بعد زیست محیطی با ارزش وزنی 187/ 0به ترتیب بالاترین و پایین ترین اهمیت را به خود اختصاص داده­اند.نتیجه ­گیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که به لحاظ ناامنی، روستاهای لنگر و حجت­آباد به ترتیب بالاترین و پایین­ترین رتبه را داشته­اند. بر این اساس با بر طرف نمودن نقاط ضعف امنیتی روستاها می­توان نقش بسزایی در توسعه گردشگری و بالا بردن امنیت محیط­های روستایی منطقه ایفا نمود.