اثر یک دوره تمرین طناب زنی بر ترشح برخی از آدیپوکین ها در نوجوانان پسر چاق

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

4 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران

5 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22118/jsmj.2019.197719.1793
چکیده

زمینه و هدف: ارتباط تنگاتنگی بین پاتوژنز چاقی و عوارض متابولیکی ناشی از آن با ترشح برخی از آدیپوکین ها وجود دارد. پژوهش حاضر باهدف بررسی تغییرات واسپین، آپلین و امنتین-1 سرمی پس از شش هفته تمرین طناب زنی در نوجوانان چاق انجام گرفت. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی،20 پسر چاق (با دامنه سنی 9/1±16سال، قد6/9±172 سانتی‌متر، وزن2/13±6/88کیلوگرم) از بین داوطلبان انتخاب و به‌طور تصادفی در گروه‌های همگن، تمرین(10نفر) و شاهد(10 نفر) قرار گرفتند. پروتکل تمرین طناب زنی به‌صورت شش هفته/ پنج روز/ چهل دقیقه در هر جلسه بود. نمونه‌های خونی و سنجش ترکیب بدن پیش و پس از پروتکل جهت ارزیابی متغیرها اندازه‌گیری و با استفاده از ابزار و کیت‌های استاندارد سنجش شد. جهت تجزیه‌وتحلیل آماری از آزمون تی مستقل و وابسته در سطح معناداری کمتر از 05/0 استفاده شد. یافته‌ها: در ابتدا تفاوت آماری معناداری در متغیرهای سن، وزن و شاخص توده بدنی بین دو گروه وجود نداشت. در گروه تمرین، مقادیر سرمی آپلین(002/0p=) و واسپین(011/0p=) در پایان مطالعه نسبت به ابتدای مطالعه کاهش و مقادیر امنتین-1(001/0p=) افزایش معناداری داشت. همچنین اختلاف معناداری در مقادیر تمامی متغیرها بین دو گروه مشاهده گردید. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد طناب زنی به‌عنوان یک شیوه تمرینی می‌تواند در کاهش آدیپوکین های واسپین و آپلین و افزایش امنتین-1 در نوجوانان چاق مفید باشد و از این منظر باعث تغییرات مثبت وضعیت متابولیکی این افراد شود.