مقایسه تأثیرلحظهای کفیگوهای خارجی و بریس نرم بر شاخصهای کنترل وضعیتی پویا درافراد مبتلا به بیثباتی عملکردی مچ پا
نویسندگان
1 استادیار گروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی- اسکلتی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
2 گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اهواز، ایران
3 گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه جندی شاپور اهواز، ایران
4 استادیار گروه فیزیوتراپی، مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی- اسکلتی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
5 گروه آمار و اپیدمیولوژی
doi
10.22118/jsmj.2019.192400.1742چکیده
زمینه و هدف: علیرغم شیوع آسیب پیچخوردگی مچ پا، مطالعات کافی در زمینه سازوکار اثرات حسی و تغییر الگوی اعمال نیروی حمایتکنندههای خارجی مچ پا، بر روی فرآیندهای حسی- حرکتی و کنترل وضعیتی، در مجموعه مچ پای افراد آسیبدیده انجام نشده است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر کفی گوهای خارجی و بریس نرم، بر کنترل وضعیتی پویا در افراد با بیثباتی عملکردی مچ پا و افراد سالم میباشد. روش بررسی: 30 فرد مبتلا به بیثباتی عملکردی مچ پا در دو گروه 15 نفره کفی گوهای خارجی و بریس نرم و 15 فرد سالم به عنوان گروه کنترل، در این مطالعه شرکت کردند. بررسی کنترل وضعیتی، با و بدون حمایت کننده خارجی، به وسیله سیستم ثباتی بایودکس، در سطح سختی 5 انجام گرفت. یافتهها: در افراد مبتلا به بیثباتی عملکردی مچ پا، بعد از استفاده از کفی گوهای خارجی، شاخص کلی محدوده ثبات (03/0=p) ، همچنین شاخص سمت راست محدوده ثبات (04/0=p)، به طور معنیداری افزایش یافته بود و در شاخص محدوده ثبات سمت چپ اختلاف آماری معنیداری مشاهده نشد. اثر استفاده از بریس نرم بر شاخصهای محدوده ثبات معنیدار نبود. نتیجهگیری: به نظر میرسد که با تغییر الگوی اعمال نیرو و کاهش استرس بر بافتهای آسیبدیده به دنبال استفاده از کفی گوهای خارجی، میتوان کنترل وضعیتی پویا را در این افراد بهبود داد و از پیچخورگیهای بعدی نیز پیشگیری کرد.