فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه:  وضعیت سیمای سرزمین، یکی از عوامل کلیدی انتخاب محل سکونت، فعالیت و رضایت­مندی مردم است. با توجه به آثار منفی ناشی از استفاده نامناسب از سرزمین و تغییر کاربری اراضی، آگاهی و شناخت روند تغییرپذیری، در ارزیابی آثار زیست محیطی ناشی از توسعه به منظور طرح و مدیریت پایدار سرزمین ضروری است.هدف:  این مقاله کوشیده است تا تغییرات پوشش اراضی شهر جدید پردیس را با استفاده از روش­ سنجه­های سیمای سرزمین طی سال­های 2000-2020 مورد بررسی و این تغییرات را برای سال 2040 آشکارسازی و شبیه­سازی کند.روش شناسی:  این پژوهش از لحاظ هدف­گذاری کاربردی و روش آن توصیفی - تحلیلی است. روش گردآوری داده­ها به صورت میدانی و با بهره­گیری از سایت­های مرجع تصاویر ماهواره­ای می­باشد. در مطالعه حاضر از تصاویر  ماهواره لندست سنجنده TM و OLI برای بررسی تغییرات و تحولات فضایی (کاربری اراضی) ایجاد شده از مدل زنجیره­ای Markov و سلول‌های خودکار ca Markov و از نرم­افزارهای Arc/Gis، Envi 5.3 و Fragstats 2.4 استفاده گردید.قلمرو جغرافیایی پژوهش:  قلمرو این پژوهش شهر جدید پردیس براساس تقسیمات سیاسی سال 1395 است.یافته­ ها و بحث:  نتایج حاصل از پیش‌بینی تغییرات در سال 2040 نشان می­دهد که مناطق بایر شهر جدید پردیس نسبت به سال سال 2020 کاهش چشمگیر نزدیک به 130 هکتار دارد. مناطق انسان ساخت در سال 2040 نیز افزایش تقریباً 5 درصدی نسبت به سال 2020 دارد و این میزان به 1113 هکتار می‌رسد که نسبت به سال 2020  افزایش تقریباً 75 هکتاری را دارد.نتیجه­ گیری: نتایج نشان داد که تکه تکه شدگی سیمای سرزمین شهر جدید پردیس در سال 2020 به بیشترین مقدار خود رسیده است که نشان­دهنده نامطلوب­ترین سال در بین سال‌های مورد بررسی قرار دارد و بهترین حالت در سال 2040 است. میزان بررسی شاخص تراکم شانون نشان می­دهد که این میزان از سال 2000 تا سال 2040 کاهش پیدا کرده است و این میزان در سال 2040 دارای تراکم بیشتری نسبت به سال‌های دیگر است.