مقایسه نتایج حاصل از دیلاتاسیون وریدی بوسیله ی بالون، قبل از آناستوموز، با روش معمول جهت تعبیه ی فیستول شریانی – وریدی در بیماران نارسایی کلیوی مزمن

نویسندگان

1 استادیار گروه جراحی،گروه جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.

2 استادیار گروه جراحی.گروه جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.

3 گروه جراحی عمومی،دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

4 رزیدنت جراحی.گروه جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.

doi
10.22118/jsmj.2019.161669.1549
چکیده

چکیده مقدمه: هدف اصلی مطالعه بررسی تاثیر مناسب بودن دیلاتاسیون وریدی با بالون (PBA) نسبت به دیلاتاسیون هیدرواستاتیک (HD) در جهت تعبیه فیستول مناسب برای دیالیز می باشد. روش ها و مواد: در یک مطاله ی کاربردی مداخله ای تعداد 38 بیماردر دو گروه 19 نفره باهم مقایسه شدند. نتایج: تفاوتی در ریسک فاکتورها میان دو گروه وجود نداشت. نارسایی فیستول در گروه PBA وجود نداشت و در این گروه تمامی فیستول ها قابل کارکرد بودند. میزان مداخله مجدد در PBA نسبت به HD به ترتیب 5 به 42 درصد به صورت معنادار بود. میانگین مدت زمان بلوغ در HD 53 روز و در PBA 31 روز بود که تفاوت معنادار بود. نتیجه گیری: PBAدر تعبیه فیستول های لازم جهت دیالیز به خصوص در وریدهای کوچک پروسیجر ایمن و کارآمدی می باشد. این پروسیجر زمان ماچراسیون ومیزان مداخله مجدد کمتری را به دنبال دارد. واژگان کلیدی: دیلاتاسیون، بالون، هیدرواستاتیک، همودیالیز