سنجش پایداری محلات شهری با تاکید بر جای پای بوم‏ شناختی نمونه موردی: شهر بابلسر

نویسندگان

1 استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665، تهران، ایران

2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، واحد تهران، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

4 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

5 کارشناسی ‏ارشد جغرافیا و برنامه ‏ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22034/jget.2023.367730.1459
چکیده

مقدمه:  با بروز بحران­های زیست محیطی در شهرها که ناشی از رشد شتابان شهرنشینی و عدم ارائه طرح و برنامه مناسب بود، پایداری بوم‏شناختی محله­های شهری تنزل یافت. به همین دلیل، در دهه­های اخیر، نظریات متعددی در این خصوص ارائه شده است که از مطرح‏ترین آنها می‏توان به جای‏پای بوم‏شناختی اشاره کرد.هدف:  هدف از پژوهش حاضر سنجش پایداری محلات شهر بابلسر از نظر شاخص­های جای‏پای بوم‏شناختی است و درصدد است تا میزان پایداری محلات 22­گانه شهر بابلسر را با توجه به شاخص های 6گانه­ی مسکن، انرژی، آب، کالاهای مصرفی غیرخوراکی، پسماند و حمل‏و‏نقل، براساس جای‏پای بوم‏شناختی تعیین نماید.روش شناسی:  روش تحقیق توصیفی- تحلیلی می­باشد. بدین منظور، از مدل آنتروپی شانول جهت وزن­دهی شاخص­ها و مدل تصمیم­گیری چندشاخصه ویکور (VIKOR) جهت تحلیل و سطح­بندی محلات مورد مطالعه با توجه به شاخص‏های جای‏پای بوم‏شناختی استفاده شده ‏است.  قلمرو جغرافیایی پژوهش:  قلمرو جغرافیایی مورد مطالعه در این پژوهش شهر بابلسر می ­باشد.یافته ­ها و بحث: یافته ‏های پژوهش نشان می‏دهد که 8/81 درصد محلات مورد مطالعه از نظر جای‏پای بوم‏شناختی ناپایدار و 2/18 درصد پایدار می‏باشند.نتیجه ­گیری:  سنجش نهایی حاکی از آن است که تغییر در شیوه سبک زندگی و الگوی مصرف مهمترین اقدامات در جهت افزایش پایداری در محلات هدف می ‏باشند.