سنجش پایداری محلات شهری با تاکید بر جای پای بوم شناختی نمونه موردی: شهر بابلسر
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665، تهران، ایران
2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
4 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
5 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22034/jget.2023.367730.1459چکیده
مقدمه: با بروز بحرانهای زیست محیطی در شهرها که ناشی از رشد شتابان شهرنشینی و عدم ارائه طرح و برنامه مناسب بود، پایداری بومشناختی محلههای شهری تنزل یافت. به همین دلیل، در دهههای اخیر، نظریات متعددی در این خصوص ارائه شده است که از مطرحترین آنها میتوان به جایپای بومشناختی اشاره کرد.هدف: هدف از پژوهش حاضر سنجش پایداری محلات شهر بابلسر از نظر شاخصهای جایپای بومشناختی است و درصدد است تا میزان پایداری محلات 22گانه شهر بابلسر را با توجه به شاخص های 6گانهی مسکن، انرژی، آب، کالاهای مصرفی غیرخوراکی، پسماند و حملونقل، براساس جایپای بومشناختی تعیین نماید.روش شناسی: روش تحقیق توصیفی- تحلیلی میباشد. بدین منظور، از مدل آنتروپی شانول جهت وزندهی شاخصها و مدل تصمیمگیری چندشاخصه ویکور (VIKOR) جهت تحلیل و سطحبندی محلات مورد مطالعه با توجه به شاخصهای جایپای بومشناختی استفاده شده است. قلمرو جغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی مورد مطالعه در این پژوهش شهر بابلسر می باشد.یافته ها و بحث: یافته های پژوهش نشان میدهد که 8/81 درصد محلات مورد مطالعه از نظر جایپای بومشناختی ناپایدار و 2/18 درصد پایدار میباشند.نتیجه گیری: سنجش نهایی حاکی از آن است که تغییر در شیوه سبک زندگی و الگوی مصرف مهمترین اقدامات در جهت افزایش پایداری در محلات هدف می باشند.