بررسی ظرفیت های اقتصادی هنر و صنایع دستی در عصر تیموریان(771-913ق)

نویسندگان

1 گروه معارف اسلامی، دانشکده پزشکی،دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 گروه آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی889-14665، تهران، ایران

doi
10.22067/jhistory.2024.89275.1321
چکیده

دورۀ تیموریان مقطعی مهم و همراه با تحول در تاریخ هنر ایران به شمار می­رود. حجم کمی و کیفی فعالیت­های هنری و صنایع­دستی صورت گرفته در این دوره، ضرورت واکاوی ظرفیت­­های اقتصادی در این زمینه را آشکار می­سازد. ظرفیت­هایی که در سه بخش تولید، تجارت و اشتغال و درآمدزایی قابل تبیین هستند. شکل­گیری و ساخت مراکز و نهاد­هایی با محوریت تولید آثار هنری و صنایع­دستی و تعدد و تنوع آثار و محصولات عرضه شده در بازارها، مهم­ترین وجوه بخش تولید در این زمینه محسوب می­شوند. همچنین افزایش جمعیت شاغلین دارای مهارت هنری و صنایع دستی و رونق فعالیت­های مرتبط با آن اعم از کشاورزی، تجارت و حمل­و­نقل، بستر افزایش اشتغال و درآمدزایی را فراهم نمود. تجارت آثار هنری و صنایع­دستی نیز نتایجی نظیر افزایش مبادلات بین شهری و کاهش صادرات مواد اولیه را به همراه داشت. مواردی که در پژوهش حاضر با رویکرد تاریخی و با روش تبیین روایی مورد واکاوی قرار می­گیرد.