بازشناسی رنگ بنفش در فرهنگ و ادب فارسی با تمرکز بر متن شاهنامه فردوسی(با استناد بر نظریه برلین-کی)
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه ارتباط تصویری دانشکده هنر دانشگاه نیشابور
doi
10.22067/jhistory.2023.82753.1229چکیده
اثری از اصطلاح رنگ آبی در ادبیات فارسی تا قرن 12ش نیست، اما اصطلاح رنگ بنفش به وفور و بهویژه در شاهنامه فردوسی مشاهده میشود. درحالیکه بر اساس نظریۀ برلین-کی، زبانهای بشری در پنجمین مرحلۀ تکامل واجد اصطلاحی برای رنگ آبی میشوند و سپس در مرحلۀ هفتم صاحب اصطلاح رنگ بنفش میشوند. این پژوهش درصدد است به این پرسشها پاسخ دهد که مشخصات رنگ بنفش در شاهنامه فردوسی چه هستند؟ این مشخصات چقدر با تعریف امروزی بنفش در زبان فارسی تطابق دارند؟این پژوهش با بهرهگیری از نظریۀ برلین-کی، و با بررسی مصادیق رنگ بنفش در متن شاهنامه (تصحیح خالقیمطلق)، و تطبیق آنها با توصیفشان در ابیات دیگر شاهنامه و اشعار دیگر شعرای ادبیات فارسی، به شناسایی مشخصات رنگ بنفش در متن شاهنامه و ارتباطش با تعریف امروزی آن در زبان فارسی میپردازد. یافتههای تحقیق بیانگر آن است که مشخصات رنگ بنفش در شاهنامه با آبی لاجوردی مطابقت داشته و با مفهوم رنگ بنفش در زبان فارسی امروزی تطابق ندارد.
