بازخوانی کهن الگوهای محراب گچی مسجد جامع تبریز، تحفه ای از عصر ایلخانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 دانشیار گروه معماری و شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران .
3 استادیار گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.22067/jhistory.2023.81664.1216چکیده
شهر تبریز بهعنوان یکی از شهرهای مهم با بناها و آثار تاریخی ارزشمند در حفظ و تداوم غنای تاریخی و فرهنگی کشور تأثیر بسیار زیادی داشته و دارای کهنالگوهای متعددی است. یکی از این بناها مسجد جامع تبریز است که دارای محرابی تاریخی با تزیینات ارزشمند متعلق به دورۀ ایلخانی است. این مقاله با بررسی نقوش و کتیبههای این اثر ارزشمند تاریخی، کهنالگوهای موجود در آن را بازخوانی کرده و الگوهای مهم را استخراج کرده است تا ابزاری برای پیوند گروههای اجتماعی آینده باشد. پس از مطالعه منابع کتابخانهای و انجام فعالیتهای میدانی بهویژه عکاسی به روش توصیفی- تحلیلی، کهنالگوهای مشاهده شده در تزیینات محراب را بر اساس دستهبندی نگارندگان، از جنبه ظاهری، مفهومی و ... در 7 دستۀ کهنالگوهای انسانی، طبیعی، موقعیتی، عددی، هندسی، کالبدی و حیوانی بررسی کرده و سپس اطلاعات که در جداولی منظم ثبت شدهاند، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. در کهنالگوهای هندسی ماندالا و اسپیرال، تعداد نوع استفاده شده زیاد بوده و تعداد تکرار هر نوع غیرقابلشمارش است. همچنین کهنالگوی درخت و بهشت نیز با در نظر گرفتن نقوش گیاهی، در کل محراب بهصورت درهم تنیده و پیچیده وجود دارند.