الگوی سیاست گذاری یکپارچه شهری و نقش آن در بازآفرینی بافت های ناکارامد: مورد پژوهی: شهر خرم آباد
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشکده علوم زمین گروه ژئومورفولوژی دانشگاه دامغان
2 مدیر مرکز GIS معاونت پژوهشی جهاد دانشگاهی واحد لرستان
3 استادیار گروه جغرافیا دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
مقدمه: بازآفرینی شهری پایدار فرآیند توسعهای همه جانبه در عرصههای اجتماعی، اقتصادی، محیطی و کالبدی به منظور ارتقای کیفیت زندگی در محدودهها و محلههای هدف در پیوند با کل شهر است. هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی سیاست گذاری یکپارچه شهری و نقش آن در بازآفرینی بافتهای ناکارآمد شهر خرمآباد انجام شده است. روششناسی: این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی مبتنی بر منابع اسنادی- پیمایشی تدوین شده است. جامعه آماری شامل کارشناسان شش دستگاه سیاستگذار در حیطه بازآفرینی در شهر خرم آباد(شهرداری، راه و شهرسازی، میراث فرهنگی، سازمان بهسازی و نوسازی، اداره کل اوقاف و اداره کل مدیریت بحران) و برخی اساتید دانشگاه و شهروندان ساکن در بافت ناکارآمد در شهر خرم آباد بود، که جمعاً 30نفر( از هر دستگاه سیاست گذار شهری 5 نفر) به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه محقق ساخته 24 سؤالی در طیف پنج گزینهای لیکرت بود. پایایی دادهها، به وسیله روش آلفای کرونباخ مورد محاسبه قرار گرفت و با ضریب آلفای کرونباخ 843/0 پایایی آن نیز تأیید گردید. برای سنجش دادهها، از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. قلمرو جغرافیایی: شهر خرم آباد مرکز استان لرستان. یافتهها: نتایج حاصل از تحلیلهای حاصل از تحلیل ضریب مسیر نشان داد که در بین دستگاههای سیاست گذار شهری و اثر گذار بر بازآفرینی شهر خرم آباد، بیشترین اثرگذاری مربوط به اقدامات اداره راه و شهرسازی و کمترین میزان اثرگذاری ناشی از اقدامات صورت گرفته توسط اداره کل اوقاف و امور خیریه است به عبارت دیگر میتوان بیان داشت که بعد از اداره راه و شهرسازی، سازمان بهسازی و نوسازی، شهرداری، میراث فرهنگی و گردشگری، اداره کل مدیریت بحران و اداره اوقاف و امور خیریه در مرتبههای بعدی اثرگذاری قرار دارند.