فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده     جداسازی لرزه‌ای یک روش طراحی لرزه‌ای مقاوم است که به جای افزایش ظرفیت لرزه‌ای سازه، مبتنی بر کاهش نیاز لرزه‌ای می باشد.  در این مقاله سعی شده است اثر دو نوع عمده جداگر لرزه ای در کاهش برش پایه و برش طبقات سازه مورد بررسی قرار گیرد. 4 سازه 2 ،5 ،8 و12 طبقه برای سه حالت با پای گیردار ، با جداساز لاستیکی- سربی و با جداساز پاندولی- اصطکاکی همراه با سختی‌های متفاوت ایزولاتورها مدل سازی شده است.مدل‌های فوق تحت زلزله های منجیل ،ناغان،طبس و السنترو به وسیله نرم افزار DRAIN-2DX  آنالیز غیر خطی تاریخچه زمانی گردیده است . نتایج نشان می دهد که، جداگرهای لاستیکی­ـ سربی عموماً جا به جایی بیشینه طبقات را در سازه‌های کوتاه نسبت به جا به جایی بیشینه بام این سازه‌ها در حالت گیردار افزایش می‌دهند. اما در مورد جداگرهای FPS نکته مثبتی که وجود دارد آن است که در اکثر موارد جا به جایی حداکثر آن ها از جا به جایی حداکثر سازه‌گیردار در بام بیشتر نمی‌باشد.  با استفاده از ایزولاتورها، تعداد سیکل پاسخ تغییر مکانی سازه به خصوص در سازه­های سخت­تر(کوتاه­تر) کاهش می‌یابد. در سازه‌های کوتاه‌تر ایزوله شده لرزه‌ای، کاهش بسیار بیشتری در درصد تشکیل مفاصل در اعضا نسبت به سازه گیردار مشابه، دیده می‌شود. عموما" استفاده از ایزولاتورها در سازه‌های کوتا ه  (به خصوص برای شتاب‌نگاشت‌های غالب ایران) بسیار مفیدتر است.