موسیقیِ عصر صفویه (کارکردها، سازها و کیفیت) در نگاه جهانگردان اروپایی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه لرستان
2 استاد دانشگاه لرستان
3 دانشآموخته دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام، مدرس مدعو دانشگاه فرهنگیان
doi
10.22067/jhistory.2021.70144.1038چکیده
موسیقی یکی از جلوههای مهم تمدنی در عصر صفوی به شمار میرفت که از سیاستهای فرهنگی پادشاهان و اوضاع مذهبی این عصر تأثیر پذیرفت. برخلاف منابع تاریخنگاری فارسی، در سفرنامههای اروپاییان - بهعنوان شاخهای مهم از منابع مکتوب عصر صفوی - اطلاعاتی بسیار از موسیقی و فراز و نشیب آن ارائه شده است. در این پژوهش با تکیه بر منابع مکتوب و بهشیوۀ توصیفی- تحلیلی، ضمن تبیین اهمیت هنر موسیقی در دورۀ صفویه، منزلت و کاربرد این هنر با تکیه بر سفرنامههای برجایمانده از جهانگردان اروپایی مورد بررسی قرار گرفته است.در گزارشهای سفرنامهنویسان، کاربردهای گوناگون این هنر در زندگی اجتماعی و بهویژه دربار بیان شده است. کاربردهای سیاسی- اداری موسیقی ازجمله در هنگام جلوس و تاجگذاری شاهانه، آیینهای نظامی، اهدای خلعت، استقبال و پذیرایی از هیأتهای خارجی و در شکل اجتماعی آن؛ مراسم اعیاد ملی و مذهبی، مسابقات و تفریحات شاهانه، عروسی، خبررسانی و پیام و کاربرد مجلسی- بزمی مخصوصاً در دربار بسیار مهم بوده است. علیرغم گزارشهای ارزندۀهاروپاییان از موسیقی عصر صفوی، تفاوتهای فرهنگی و ذوقی اروپاییان، باعث عدم شناخت برخی مؤلّفههای موسیقیایی بهویژه سازهای ایرانی شده است.