رابطه میان مهارتهای ارتباطی و میزان رضایت شغلی مراکز فنی و حرفهای مناطق 15 و 16 تهران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد ارتباطات اجتماعی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق
2 عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی شهر تهران
doi
چکیده
پژوهش حاضر به بررسی رابطه میان مهارتهای انسانی و میزان رضایت شغلی مراکز فنی و حرفهای مناطق 15 و 16 تهران میپردازد . این تحقیق از نوع تحقیقات کاربردی و از لحاظ روش توصیفی میباشد و در حیطه پژوهشهای میدانی قرار میگیرد . جامعه آماری پژوهش حاضر را کارمندان ، مراکز آموزش فنی و حرفه ای شهر تهران مناطق 15 و 16 که در سال 94 – 95 مشغول به کار هستند را تشکیل میدهند و تعداد آنها 70 نفر است. از روش نمونهگیری تصادفی مرحلهای استفاده شده است، بر اساس جدول مورگان و کرجیس نمونه آماری 60 نفر تعیین و برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته که 41 سوال دارد استفاده شد. روایی پرسشنامه با استفاده از نظر اساتید راهنما و مشاور و دیگر صاحبنظران در امر تعلیم و تربیت مورد تایید قرار گرفت و پایایی آن با آزمون آلفای کرنباخ 784/0 برای پرسشنامه 16 سوالی و 914/0 برای پرسشنامه 25 سوالی بدست آمد. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون غیر پارامتریک دوجملهای، آزمون تی مستقل، ضریب همبستگی رتبهای اسپیرمن، تحلیل رگرسیونی چندگانه استفاده شده است. نتایج نشان داد که بین مهارتهای انسانی کارمندان بر میزان رضایت شغلی آنان رابطه مثبت و معنیداری وجود دارد. بین درک کارمندان نسبت به یکدیگر بر میزان رضایت شغلی آنان رابطه معناداری دیده نشد، به این صورت که بعد درک کارمندان نسبت به یکدیگر با میانگین 3.37 دارای پائینترین وضعیت را در مهارتهای انسانی از نگاه کارمندان فنی وحرفه ای، داشته است. بین انجام تصمیم گیری مشارکتی کارمندان بر میزان رضایت شغلی آنان ارتباط معناداری دیده شد. ارتباط موثر و معناداری بین اعتماد کارمندان نسبت به یکدیگر بر میزان رضایت شغلی آنان وجود دارد. بین دوست داشتن و علاقه کارمندان نسبت به یکدیگر بر میزان رضایت شغلی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد. ارتباط مثبت و معناداری بین گوش دادن متقابل نسبت به همکاران که از مهارتهای شخصیتی است با رضایت شغلی آنان دارد. در نهایت بر اساس یافتههای حاصل از آمار توصیفی و تحلیلی میتوان این طور نتیجه گرفت که بین مهارتهای انسانی ناشی از شخصیت کارمندان با رضایت شغلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.