ارزیابی میزان تحقق طرحهای توسعه شهری کلانشهر تهران (مورد: طرح جامع)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران
doi
چکیده
مقدمه: امروزه توجه به ارزیابی طرحها بهعنوان جزئی ذاتی از فرآیند تصمیمسازی درروند برنامهریزی شهری بوده و بهعنوان یکی از مهمترین گامها برای بازنگری طرحهای شهرسازی مدنظر قرارگرفته است.هدف: هدف این مقاله، نحوه ارزیابی و میزان تحقق طرح جامع شهر تهران است.روششناسی: روش تحقیق در این پژوهش اسنادی میباشد که با توجه بهمرور سوابق و منابع موجود و با فیشبرداری نظری، دادهها و اطلاعات جمعآوری و مورد تحلیل قرار گرفت. همچنین با استفاده از ابزار نظرسنجی نیمه ساختیافته از نظرات متخصصان و مسئولان در خصوص روایی شاخصها و نیز اوزان و ضرایب اهمیت آنها استفادهشده است.قلمرو جغرافیایی: شهر تهران مرکز استان تهران و پایتخت و پرجمعیتترین شهر کشور ایران است. و در محدوده قانونی خود دارای 22 منطقه شهرداری است.یافتهها: تحلیل یافتهها نشان داد، توجه به عدم ارائه شاخصهای تحققپذیری در سند طرح جامع، سه عامل سرانههای خدماتی طرح تفصیلی، میزان تهیه و اجرای طرحهای موضوعی و موضعی و همچنین میزان پیادهسازی شروط تحققپذیری در سند طرح جامع تهران بهعنوان عوامل اصلی اثرگذار بر تحقق، مدنظر قرار گرفت.نتیجهگیری: درنهایت، نتایج بررسی تحقق سرانههای خدماتی طرح با استفاده از آزمون ویلکاکسون نشاندهنده عدم تحقق معنادار سرانههای خدماتی بوده است. همچنین میزان موفقیت طرحهای موضوعی و موضعی و شروط تحقق طرح جامع نیز شرایط مشابهی را نشان میدهد. یافتههای این پژوهش نشاندهنده آن است که طرح جامع جدید تهران باگذشت از نیمهعمر خود در دستیابی به اهداف، موفق نبوده و لزوم بازنگری این طرح بر اساس عوامل اثرگذار مشهود است.
