الگوی روششناسی مسئلهمحور در اندیشۀ شهید مطهری
نویسندگان
1 دکترای جامعهشناسی، استادیار پژوهشگاه علوم اسلامی امام صادق(ع).
2 . دکترای مدیریت فرهنگی، استادیار پژوهشگاه علوم اسلامی امام صادق(ع)
doi
10.22034/ksiu.2022.1108چکیده
هدف: یکی از راههای زنده نگه داشتن روششناسی در جامعه، بررسی آرا، اندیشهها و روشهای اندیشمندان و استخراج الگوی اندیشهورزی و روششناسی آنهاست. آیتالله شهید علامه مرتضی مطهری، ژرفاندیش و متفکری است که بررسی اندیشهاش میتواند افقهای نوینی در امر پژوهش، روششناسی و مسئلهشناسی بگشاید. روششناسی شهید مطهری آمیزهای از مبانی اسلامی، تدبّر نوین در مشکلات جامعه اسلامی و ابتکارات فکری و تواناییهای ذهنی بود. لذا هدف از انجام پژوهش حاضر، دستیابی به ویژگیهای روششناسی استاد مطهری در پژوهش مسئلهمحور بود. روش: روش مورد استفاده در این پژوهش از نوع کتابخانهای بود. یافتهها: یافتههای این این پژوهش در قالب الگویی شامل بسترسازهای فردی: هدفمندی، عشق به علم و تفکر، خودآگاهی، هجرت فکری و حقیقتجویی؛ بسترسازهای تاریخی- اجتماعی: کشف ریشههای تاریخی در تحقیق، بررسی عملکردهای فلسفی حکمای مسلمان، نقد فیلسوفان مسلمان، عمقنگری تاریخی و نقد عالمانۀ اندیشهها؛ و پیشرانهای روشی: دستیابی به نیازها، روشمندی، قاعدة اهم فالاهم، تیزبینی، آیندهنگری، عمقیابی، مسئلهمحوری فعالانه، نوآوری و پرهیز از مطلقگرایی ارائه شد. نتیجهگیری: شهید مطهری در مسئلهشناسی و مسئلهیابی از زمان علمی خویش جلوتر بود؛ ذهن و چشم مسئلهیاب داشت؛ تحقیقاتش بر حسب نیاز بود؛ خالق یک نظام واحد فکری بود و در تحقیق مسئلهمحور، ضابطه و قاعدهمندی را رعایت میکرد.