پیشبینی دلزدگی زناشویی بر اساس سواد سلامت جنسی در زنان متأهل: با نقش میانجیگری رضایت جنسی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22070/cpap.2024.19377.1574چکیده
مقدمه: دلزدگی زناشویی یکی از چالشهای مهم در زندگی مشترک است که میتواند بر کیفیت رابطه و سلامت روانی زوجین تأثیر منفی بگذارد. با افزایش نرخ طلاق و نارضایتی زناشویی، بررسی این موضوع از اهمیت ویژهای برخوردار است. هدف این پژوهش بررسی نقش سواد سلامت جنسی در پیشبینی دلزدگی زناشویی در زنان متأهل با تأکید بر نقش میانجیگری رضایت جنسی است.روش: روش این پژوهش توصیفی و طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. نمونة مورد بررسی شامل 212 نفر از زنان متأهل شهر کرمانشاه در سال 1401 بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات از مقیاس دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶م)، مقیاس سواد سلامت جنسی معصومی و همکاران (1398)، و مقیاس رضایت جنسی هادسون و همکاران (1981م) استفاده شد. برای تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS-24 و AMOS-24 استفاده شد.نتایج: یافتههای بهدستآمده نشان داد که سواد سلامت جنسی بر رضایت جنسی (68/0=β) اثر مثبت و معنادار دارد و بر دلزدگی زناشویی (85/0-=β) اثر منفی و معنادار دارد؛ همچنین رضایت جنسی بر دلزدگی زناشویی (45/0-=β) اثر منفی و معنادار دارد (05/0>P). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد، سواد سلامت جنسی با نقش میانجی رضایت جنسی بر دلزدگی زناشویی (37/0=β) اثر غیرمستقیم معنادار دارد، در واقع، رضایت جنسی بین این دو متغیر نقش میانجی دارد. علاوه بر این نتایج نشان داد که اثر کل سواد سلامت جنسی بر رضایت جنسی (64/0=β) معنادار است.بحث و نتیجهگیری: این پژوهش مشخص کرد که سواد سلامت جنسی با افزایش رضایت جنسی، به کاهش دلزدگی زناشویی منجر میشود؛ بنابراین ارتقای سواد سلامت جنسی میتواند به عنوان راهبردی مؤثر در بهبود روابط زناشویی و پیشگیری از دلزدگی زناشویی مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد میشود برنامههای آموزشی و مشاورهای مرتبط با سلامت جنسی برای زنان متأهل طراحی و اجرا شود تا از طریق افزایش آگاهی، کیفیت روابط زناشویی ارتقا یابد.