مسیر ارتباطدهنده روان زخم به احساس تنهایی در افراد با تجربة سوگ رمانتیک: نقش میانجی سبکهای دلبستگی بین فردی و دو سوگرایی در ابرازگری هیجانی
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری تخصصی روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 استاد گروه روان شناسی، دانشکده روان شناسی، دانشگاه کور، ایتالیا، سیسل.
3 استاد تمام روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
4 کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22070/cpap.2024.19010.1526چکیده
مقدمه: سوگ رمانتیک بهعنوان پدیدهای شایع، میتواند پیامدهای زیادی برای افراد داشته باشد که یکی از مهمترین آنها احساس تنهایی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین روان زخم با احساس تنهایی در افراد دارای تجربة سوگ رمانتیک، با میانجیگری سبکهای دلبستگی بین فردی و دو سوگرایی در ابرازگری هیجانی صورت گرفت.روش: پژوهش حاضر، از نوع تحقیقات توصیفی- همبستگی و مقطعی است. در راستای هدف پژوهش از جامعة دانشجویان دانشگاه تبریز تعداد 800 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و پس از تکمیل پرسشنامة ضربة عشق، 219 نفر که نمرة سوگ رمانتیک آنها یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بود، بهعنوان نمونة اصلی پژوهش انتخاب شدند. این افراد پرسشنامههای ترومای دوران کودکی، دلبستگی کولینز و رید، دو سوگرایی در ابرازگری هیجانی کینگ و امونز و احساس تنهایی اجتماعی و عاطفی بزرگسالان دی توماسو و همکاران را تکمیل کردند. دادهها با روش مدل یابی معادلات ساختاری تجزیهوتحلیل شد.نتایج: یافتهها نشان داد که روان زخم در قالب مدل مفروض، بهصورت مستقیم نمیتواند تغییرات احساس تنهایی را تبیین کند؛ اما با میانجیگری سبکهای دلبستگی و دوسوگرایی در ابراز گری هیجانی این تغییرات قابل تبیین است. همچنین، یافتهها نشان داد، مدل مفروض از برازش مطلوبی برخوردار است.بحث و نتیجهگیری: بر اساس این یافتهها میتوان نتیجه گرفت، روان زخم یک عامل زمینهای و آسیبزا برای احساس تنهایی در بزرگسالی است. ضربههایی که در پنج سال نخست زندگی تجربه میشوند، با اثرگذاری بر شکلگیری نوع سبک دلبستگی و همچنین نحوة ابراز هیجانات، درنهایت میتوانند اثرات مخربی را بر سلامت روان فرد داشته باشد.
