خُرّمیان و بازتاب باورهای خُرّمی در رباعیات خیام
نویسندگان
1 دانشگاه خوارزمی
2 تهران
3 خوارزمی
doi
10.22067/jhc.v50i2.79740چکیده
خُرّمیان تداوم مزدکیان روزگار ساسانی بودند که در دورۀ اسلامی جنبشهایی را برضد خلافت عباسی بنیان نهادند. آیین خُرّمیان ماهیتی اَسرارآمیز، التقاطی و رمزآلود داشت. از مهمترین باورهای آنان که در منابع اسلامی گزارش شده است، میتوان به دعوت به شادی و خُرّمی، تکریم آیینی شراب، بیان رمزآلود و تناسخ اشاره کرد. به گزارش منابع تاریخی، حیات خُرّمیان در ایران تا دورۀ سلجوقی و چند دهه پس از وفات خیام تداوم یافته است. یافتههای این پژوهش بیانگر مضامین مشترکی است که حاکی از بازتاب پارهای از باورهای بنیادین خرمی در مضامین محوری رباعیات خیام است. این مقاله با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و با استناد به گزارشهای معتبر تاریخی و منابع اصیل در زمینۀ رباعیات خیام، در پی آن است تا ضمن بررسی آیین خرمی و تداوم حیات آن، از بازتاب پارهای از باورهای بنیادین آن در رباعیات خیام سخن گوید.