نقش تنیدگی ادراک شده در دلزدگی زناشویی باتوجهبه نقش میانجی استحکام من و ذهنآگاهی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.
doi
10.22070/cpap.2023.16261.1230چکیده
مقدمه: تعریف دلزدگی بهعنوان یک حالت فرسودگی ذهنی، عاطفی و جسمی که ناشی از مواجهه طولانیمدت در شرایط طاقتفرسای هیجانی است. بررسی و شناسایی عوامل ایجادکننده دلزدگی زناشویی و تلاش در جهت پیشگیری از آنها، میتواند نقش بسزایی در استحکام کانون خانواده و تداوم رابطه زناشویی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی «استحکام من» و ذهنآگاهی در رابطة بین تنیدگی ادراک شده و دلزدگی زناشویی صورت میگیرد.روش: پژوهش حاضر از نوع همبستگی و مدلیابی معادلات ساختاری است که از نرمافزارهای Amos-23 و SPSS-23 برای تحلیل دادهها استفاده میشود. جامعه آماری پژوهش شامل؛ کلیه زنان کارمند متأهل دانشگاههای شاهد، علوم پزشکی ایران و شهید بهشتی تهران است. نمونهای به حجم 369 نفر به روش در دسترس مبتنی بر هدف در نظر گرفته شده است. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامههای دلزدگی زناشویی پاییز، تنیدگی ادراک شده کوهن، نیرومندی من ماکستروم و همکاران و ذهنآگاهی پنج عاملی است.نتایج: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد، رابطة دلزدگی زناشویی با تنیدگی ادراک شده در جهت مثبت معنادار است. رابطة دلزدگی زناشویی با «استحکام من» و ذهنآگاهی در جهت منفی و معکوس معنادار است. رابطة تنیدگی ادراک شده با «استحکام من» و ذهنآگاهی نیز در جهت منفی و معکوس معنادار است. همچنین در مجموع بر اساس یافتهها تنیدگی ادراک شده با میانجیگری استحکام من و ذهنآگاهی قادر است در قالب روابط ساختاری دلزدگی زناشویی را بهگونهای معنادار تبیین نماید.بحث و نتیجهگیری: بر اساس یافتههای حاصل از این پژوهش میتوان چنین نتیجه گرفت، تنیدگیها و استرسهای ادراک شده در زندگی زنان متأهل به واسطه استحکام و نیرومندی من در آنها و میزان ذهنآگاهیشان در زندگی میتواند دلزدگی زناشویی آنها را در رابطه با همسرانشان بهخوبی پیشبینی نماید.