مدلیابی معادلات ساختاری نقش میانجی تابآوری در رابطه بین راهبردهای تنظیمشناختی هیجان با بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به سندروم روده تحریکپذیر
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
2 کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران .
doi
10.22070/cpap.2024.18677.1479چکیده
مقدمه: سندرم روده تحریکپذیر، یک اختلال عملکردی مزمن و اغلب ناتوانکننده تعامل روده و مغز، یک چالش بهداشت عمومی است که بر کار، مشارکت اجتماعی و بهزیستی روانشناختی افراد تأثیر میگذارد. در این راستا هدف از پژوهش حاضر بررسی مدلیابی معادلات ساختاری نقش میانجی تابآوری در رابطه بین راهبردهای تنظیمشناختی هیجان با بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به سندروم روده تحریکپذیر بوده است.روش: مطالعه حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعة آماری کلیه بیماران مبتلا به سندروم روده تحریکپذیر مراجعهکننده مرکز سلامت گوارش بیمارستان الزهرا اصفهان در سال 1402 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین(2023م) و با روش نمونهگیری در دسترس 300 نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری دادههای پژوهش مقیاس تابآوری (CD-RISC) کومپل سیل و آستین (2007م)، پرسشنامة تنظیمشناختی هیجان (CERQ) گرانفسکی و همکاران (2001م) و مقیاس بهزیستی روانشناختی (PWBS) ریف(م1989م) بود. تحلیل آماری دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS و AMOS نسخه 28 انجام گرفت.نتایج: یافتههای پژوهش نشان داد، تنظیمشناختی هیجان ناسازگارانه (68/0- =β و 002/0=sig)، تنظیمشناختی هیجان سازگارانه (73/0=β و 002/0=sig) بر بهزیستی روانشناختی اثر مستقیم و معنادار دارد. در نهایت تابآوری (71/0=β و 05/0>p) دارای اثر مستقیم و معنادار بود و در رابطه بین راهبردهای تنظیمشناختی هیجان با بهزیستی روانشناختی توانست نقش میانجی معنادار ایفا کند. همچنین مدل نهایی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (026/0=RMSEA و 05/0>p).نتیجهگیری: میتوان نتیجهگیری کرد که باتوجهبه نقش میانجی معنادار تابآوری، میتوان با بهکارگیری مداخلات مؤثر همانند آموزش تنظیم هیجان و آموزش تابآوری، میزان بهزیستی روانشناختی در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریکپذیر را ارتقا داد.