رابطه احساس تنهایی با بهزیستی روانشناختی و نشخوار فکری در دانشجویان: بررسی نقش میانجی استرس ادراکشده
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
2 دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران .
3 دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22070/cpap.2024.18427.1446چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطة احساس تنهایی با بهزیستی روانشناختی و نشخوار فکری دانشجویان و بررسی نقش میانجی استرس ادراکشده دراینرابطه انجام شد.روش: بدینمنظور، 360 نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز در سال تحصیلی 1401-1402 به روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای از 8 دانشکده این دانشگاه انتخاب شدند. روش این پژوهش از نوع همبستگی و توصیفی است. برای جمعآوری دادههای پژوهش از پرسشنامههای بهزیستی روانشناختی (فرم کوتاه) ریف (1989م)، نشخوار فکری نولن - هوکسما و مورو (1991)، احساس تنهایی راسل (1996م) و استرس ادراکشده کوهن (1983م) استفاده شده است. برای تحلیل دادهها از آزمونهای همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون و در ادامه از نرمافزار ایموس برای تحلیل مسیر و ارائه مدل استفاده شده است.نتایج: پس از بررسی مفروضههای تحلیل مسیر و برآوردهشدن آنها و شناسایی مدل مفروض، نوبت به آزمون مدل پژوهش رسید و اثرهای مستقیم و غیرمستقیم بررسی شد. نتایج پژوهش نشان داد، احساس تنهایی به طور مستقیم و در سطح معنیداری بهزیستی روانشناختی و نشخوار فکری را پیشبینی میکند. همچنین احساس تنهایی به واسطة استرس ادراکشده در سطح معنیداری بهزیستی روانشناختی و نشخوار فکری را پیشبینی میکند. در انتها شاخصهای برازش بررسی شد و این شاخصها برازش مطلوبی با دادهها نشان دادند.بحث و نتیجهگیری: این یافته میتواند اهمیت احساس تنهایی و سپس استرس ادراکشده در پیامدهای منفی که بر سلامت روان برجای میگذارند را نشان دهد. درواقع با افزایش سطوح احساس تنهایی، سطوح استرس ادراکشده افزایش پیدا میکند و به نوبه خود سطوح بالای استرس ادراکشده موجب کاهش بهزیستی روانشناختی و افزایش نشخوار فکری میشود؛ بنابراین میتوان نتیجهگیری کرد، باید در سنین کمتر از احساس تنهایی و استرس ادراکشده افراد پیشگیری کرد و از شدت آنها کاهش داد.