تحلیل و بررسی تاثیر ایجاد اقامتگاه های بوم گردی ایران در توسعه نواحی روستایی در راستای توسعه پایدار منطقه ای
نویسندگان
1 استادیار رشته مدیریت کارآفرینی دانشگاه پیام نور
2 استاد گروه جغرافیای انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت، مرودشت، ایران
doi
JGET-2011-1211(R1)چکیده
اقامتگاههای بوم گردی چند سالی است در روستاهای اطراف شهرهای بزرگ و دارای آثار تاریخی و طبیعی شکل گرفتند و سازمانهای متولی از آنها حمایت میکنند. از طرفی مشکلات شهرنشینی و فطرت طبیعت دوست آدمی، عاملی است تا اسباب توسعة روستایی از طریق گردشگری و خدمات آن را فراهم آورد. این پژوهش کاربردی با هدف ایجاد اقامتگاههای بومگردی و نقش آن بر توسعة سکونتگاههای روستایی در راستای توسعه پایدار منطقهای، با بهرهگیری از اطلاعات، توصیفی–پیمایشی و از طریق مصاحبه با کارشناسان اقدام به شناسایی مولفهها و معیارهای موثر نموده و سپس عوامل شناسایی شده در غالب پرسشنامه دلفی فازی در اختیار نمونه آماری که 384 نفر از ساکنان نواحی روستایی چهاراستان، استان مازندران(شمالی)، استان فارس(جنوبی)، ایلام(غربی) و خراسان جنوبی(شرقی) میباشند، بصورت تصادفی توزیع گردید و دادهها با استفاده از نرمافزارspss در قالب روش تحلیلعاملی تجزیه و تحلیل شد. نتایج پژوهش از تقلیل37متغیر، بیان کننده 8 عامل استخراج شده بود که90/79درصد نشان از رضایتبخش بودن تحلیلعاملی و متغیرهای بررسی شده دارد، برایناساس عامل اشتغالزایی19/72درصد اثرگذاری اقامتگاههای بومگردی را تبیین میکند که شامل ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم، گسترش فرصتهای شغلی برای زنان و ایجاد فرصتهای شغلی جدید میباشد؛ عامل افزایش تولید و درآمد با واریانس32/17و عامل تقویت هویت محلی با واریانس96/13، بیشترین درصد و عوامل کالبدی–معماری با واریانس9/3 و اجتماعی–فرهنگی با واریانس38/1کمترین درصد اثرگذاری اقامتگاههای بوم گردی را بر توسعه نواحی روستایی مناطق مورد مطالعه را تبیین میکنند، همچنین آزمونTتک نمونهای، عامل چهارم(رونق بخش خدمات) با آماره 64/8و عامل اول(اشتغالزایی) با آماره51/7بیشترین نقش را در این زمینه داشتهاند.