ارزیابی عوامل مؤثر بر توسعه گردشگری محوطههای باستانی- تاریخی (رویکرد فازی)
نویسندگان
1 دانشگاه علامه طباطبائی
2 علامه طباطبائی
doi
10.22067/jhc.v49i2.73024چکیده
میراث فرهنگی از مهمترین منابع پایهٔ گردشگری و زمینهساز انواع دیگر این صنعت است. از میان این میراث، محوطههای باستانی و تاریخی رایجترین منبع هستند. پژوهش کنونی به مدد شناسایی عوامل مؤثر بر توسعهٔ این نوع گردشگری و اولویتبندی این عوامل بر اساس روش بهینهسازی چندمعیاره و راهحل توافقی فازی، در پی ارائه راهکارهایی جهت توسعهٔ گردشگری محوطههای باستانی و تاریخی است. این پژوهش با روشی توصیفی ابتدا به بررسی ادبیات تحقیق میپردازد و سپس بر مبنای روشهای دلفی فازی و روش VIKOR فازی، عوامل مؤثر بر توسعه گردشگری این محوطهها را بررسی و اولویتبندی کرده است. نتایج این پژوهش نشان میدهد که «مشارکت بخش خصوصی و دولتی»، «وضعیت زیرساختهای محوطههای تاریخی»، «آموزش مردم محلی در مورد اهمیت محوطههای تاریخی»، «پژوهش مستمر در زمینه محوطههای تاریخی» و «پایش مداوم آنها»، به ترتیب پنج عامل اصلی مؤثر بر توسعه گردشگری محوطههای تاریخی هستند.
