ساخت و ‌رواسازی معیارهایی برای ارزیابی مسئولیت‌پذیری اجتماعی دانشگاه

نویسندگان

1 دانشگاه رازی

2 دانشگاه رازی

doi
10.52547/irphe.28.3.113
چکیده

هدف پژوهش حاضر ساخت و رواسازی ابزاری برای ارزیابی مسئولیت‌پذیری اجتماعی در دانشگاه‌ رازی بود. بدین منظور از روش پژوهش‌ آمیخته‌ متوالی اکتشافی و در بخش کیفی نیز از روش گروه‌های بحث متمرکز (فوکوس گروپ) استفاده شد (27 =n). جامعه‌ آماری در بخش کمّی دانشجویان دکتری، اعضای هیئت علمی و کارشناسان دانشگاه رازی بودند (1425=N) که تعداد 152 تن از آنها به­ عنوان نمونه آماری با استفاده از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای انتساب متناسب انتخاب شدند. روایی ظاهری و محتوایی ابزار پژوهش توسط گروه بحث متمرکز و محاسبه‌ «نسبت روایی محتوا» و روایی سازه با استفاده از میانگین واریانس استخراجی و پایایی آن از طریق محاسبه‌ پایایی ترکیبی و ضریب آلفای کرونباخ تأیید شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که فعالیت‌های دانشگاه برای انجام دادن مسئولیت اجتماعی خویش در قبال جامعه در 9 بعد شامل مسئولیت‌پذیری در قبال دانشجویان، مسئولیت‌پذیری در قبال کارکنان و اعضای هیئت علمی، مسئولیت‌پذیری اقتصادی، مسئولیت‌پذیری در قبال دانشگاه‌های همکار (همکاری بین دانشگاهی)، مسئولیت‌پذیری در قبال جامعه بیرونی، مسئولیت‌پذیری در قبال محیط زیست، مسئولیت‌پذیری در قبال آموزش با کیفیت، مسئولیت‌پذیری برای فرهنگ‌سازی و مسئولیت‌پذیری رهبری (مدیریت) دانشگاه قابل شناسایی است. این ابعاد درمجموع، 518/81 درصد از واریانس مسئولیت‌پذیری اجتماعی دانشگاه را تبیین می‌کنند. افزون بر این، یافته‌ها نشان داد که فعالیت‌های دانشگاه در زمینه‌ مسئولیت‌پذیری اجتماعی از وزن یکسانی برخوردار نیستند و هر یک وزن و سهم متفاوتی دارند.