بازپژوهی ماهیّت «کراهت» در طلاق خلع

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول)

2 کارشناس ارشد فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 طلبه سطح ۴ حوزه علمیه قم، قم، ایران.

doi
10.22075/feqh.2024.32561.3773
چکیده

طلاق خلع در شرع مقدّس اسلام و نظام حقوقی جمهوری اسلامی یکی از انواع طلاق به شمار می‌آید. در این طلاق، زن به واسطه کراهت و تنفّر از شوهر، راضی به ادامه زوجیت نیست، لذا تحقّق طلاق بر کراهت زن از شوهر استوار است. از اینرو برای تحقّق چنین طلاقی، لازم است که ماهیّت کراهت به درستی تشخیص داده شود. در این تحقیق سعی بر آن است تا مفهوم دقیق و صواب از کراهت به عمل آید. از کتاب و سنّت به دست می‌آید که در ماهیّت کراهت، عدم رعایت حقوق زناشویی توسط زن ملاک قرار داده شده و لفظ کراهت در آن بیان نشده است. دسته‌ای از فقهای متقدّم نیز همین مفهوم را بدون ذکر لفظ کراهت بیان داشته‌اند. دستۀ دوم از فقها صرفاً به بیان لفظ کراهت اکتفاء کرده و دستۀ سوم علاوه بر بیان لفظ کراهت، شرط عدم رعایت حقوق را نیز عنوان کرده‌اند. بنابراین می‌توان با تمسّک به ادله و ظاهر قول دستۀ دوم و سوم از فقها، کلام ایشان را توجیه نمود، وگرنه قولشان صحیح نخواهد بود. امّا حقوقدانان، مبنای خود را کراهت قرار داده و با تبیین قولشان روشن می‌شود که ایشان معنای لغوی کراهت را اخذ کرده‌اند. بنابراین از ادله فقهی چنین به نظر می ‌رسد که قول ایشان معتبر نباشد، و بالتبع قانون مدنی نیز نیاز به اصلاح خواهد داشت. باری، نیل و تحصیل مدّعای پژوهشگران در سایۀ توصیف و تحلیل گزاره‌های قرآنی و روایی - فقهی و حقوقی به روش کتابخانه‌ای میسر گردیده است.