مشروعیت توأمان یا چندگانگی مشروعیت در حکومتهای ایران دوره اسلامی (از طاهریان تا سقوط خوارزمشاهیان)
نویسندگان
1 دانشگاه پیام نور
2 دانشگاه پیام نور
doi
10.22067/history.v0i0.36453چکیده
هر حکومتی برای کسب مقبولیت و حقّ اعمال حاکمیت بر مردم، نیازمند یک منطق اجتماعی و یا هر عامل وحدتبخش دیگر در جهت توجیه کردن قدرت خویش است. در ایران نه دین و نه عاملی دیگر، بهتنهایی نمیتواند این نقش را ایفا کند، بلکه مجموعهای از عوامل بهصورت توأمان این وظیفه را عهدهدارند به این معنی که حکومتها در ایران مشروعیتشان بر بنیانهای چندگانه استوار است که ما از آن به مشروعیت توأمان یاد میکنیم و به همین دلیل است که فرمانروا در ایران، در اصل نماینده مذهبی و سیاسی و در کنار آن نمایندهی اداری، نظامی، فرهنگی و مظهر گذشته و تاریخ این کشور نیز است. ما با روش توصیفی - تحلیلی به دنبال اثبات این دیدگاه هستیم که حکومتهای ایران بعد از اسلام تا سقوط خوارزمشاهیان به لحاظ مشروعیتی دارای یک نوع مشروعیت توأمان یا چندگانه هستند.