تبیین روابط ساختاری بین توانایی حل مسئله، تاب‌آوری و فرسودگی‌تحصیلی در دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن

2 دانشیار گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن

doi
چکیده

هدف این پژوهش تبیین روابط ساختاری بین توانایی حل مسئله، تاب­آوری و فرسودگی تحصیلی در دانش­آموزان دختر مقطع متوسطه بوده است. روش این پژوهش توصیفی­-همبستگی و جامعۀ آماری شامل تمام دختران دانش­­­آموز پایه اول متوسطه دورۀ دوم شهر تهران است. 461 دانش­­آموز برای نمونه با روش نمونه گیری تصادفی خوشه­ای انتخاب شدند. ابزار به­­­­­­­­­­کار­­­­­رفته عبارتند از: پرسشنامۀ فرسودگی تحصیلی برسو و همکاران(2007)، مقیاس تاب­آوری کانر و دیویدسون(2003) و پرسشنامۀ توانایی حل مسئله هپنر و پترسون(1982). شاخص­های به­دست آمده از شیوۀ مدل­یابی معادلات ساختاری نشان­دهنده برازش مناسب مدل با داده­های جمع­آوری شده­بود(مجذور کای= 255/114 با df= 36، CFI= 0.962، GFI= 0.957، AGFI= 0.920، RMSEA= 0.069). نتایج گویای تأثیر مستقیم توانایی حل مسئله و تأثیر غیرمستقیم آن با میانجی­گری تاب­آوری بر کاهش فرسودگی تحصیلی است.