تبیین روابط ساختاری بین توانایی حل مسئله، تابآوری و فرسودگیتحصیلی در دانشآموزان دختر مقطع متوسطه
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
2 دانشیار گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
doi
چکیده
هدف این پژوهش تبیین روابط ساختاری بین توانایی حل مسئله، تابآوری و فرسودگی تحصیلی در دانشآموزان دختر مقطع متوسطه بوده است. روش این پژوهش توصیفی-همبستگی و جامعۀ آماری شامل تمام دختران دانشآموز پایه اول متوسطه دورۀ دوم شهر تهران است. 461 دانشآموز برای نمونه با روش نمونه گیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزار بهکاررفته عبارتند از: پرسشنامۀ فرسودگی تحصیلی برسو و همکاران(2007)، مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون(2003) و پرسشنامۀ توانایی حل مسئله هپنر و پترسون(1982). شاخصهای بهدست آمده از شیوۀ مدلیابی معادلات ساختاری نشاندهنده برازش مناسب مدل با دادههای جمعآوری شدهبود(مجذور کای= 255/114 با df= 36، CFI= 0.962، GFI= 0.957، AGFI= 0.920، RMSEA= 0.069). نتایج گویای تأثیر مستقیم توانایی حل مسئله و تأثیر غیرمستقیم آن با میانجیگری تابآوری بر کاهش فرسودگی تحصیلی است.