بررسی قاعدۀ فقهی عدالت در ارزشیابی آموزشی (با تأکید بر آموزش عالی)

نویسندگان

1 طلبۀ حوزۀ علمیۀ قم و دانشجوی دکتری علوم اقتصادی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه قم.

2 استاد درس خارج و دانش‏آموخته سطح 4 حوزۀ علمیۀ قم و استادیار جامعه المصطفی العالمیه.

3 طلبۀ حوزۀ علمیۀ قم و دکتری فقه تربیتی، جامعةالمصطفی العالمیه

doi
10.22034/ksiu.2022.1117
چکیده

هدف: یکی از مقاطع مهم نظام آموزشی هر کشور، مقطع آموزش عالی است که وظیفۀ آن تربیت نیروی متخصص در زمینه‌های مختلف اقتصادی، مدیریتی و... می‌باشد. در این میان، شیوۀ ارزشیابی، نقش کلیدی در به ثمر رسیدن اهداف آن دارد. هدف از انجام این تحقیق، بررسی قاعدۀ فقهی عدالت در ارزشیابی آموزش عالی بود. روش: در این تحقیق، ارزشیابی آموزش عالی از منظر تعالیم اسلامی با روش اجتهادی بررسی شده است. پرسش اصلی این بود که از نظر فقه، شیوۀ ارزشیابی چه ویژگی‏هایی باید داشته باشد. یافته‏ها: یکی از مهم‏ترین دستورات فقه در عرصۀ ارزشیابی، قاعدۀ عدالت است که بر لزوم اعطای حقوق افراد، تأکید و متناسب با اهداف آموزش عالی و اهداف هر نوع از ارزشیابی، الزاماتی را برای چگونگی ارزشیابی در آموزش عالی به همراه دارد. نتیجه‏گیری: ارزشیابی آموزشی صحیح با توجه به مقاصد یک فعالیت آموزشی تعیین می‏شود و بعد از آن ارزشیابی به عمل می‏آید تا نشان داده شود که آن مقاصد تا چه اندازه تحقق یافته‏اند. همچنین معیار برابری فرصتها برای دستیابی به معیارهای مورد ارزیابی نیز در تحقق عدالت مؤثر است.