فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاب آوری، شفقت به خود و تجربیات آزاردیدگی اولیه در دانشجویان با و بدون رفتارهای خودآسیب زنی انجام شد.روش: این پژوهش توصیفی، با طرح علی-مقایسه­ای  انجام شد. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی مشغول به تحصیل در دانشگاه گیلان در سال تحصیلی 1399-1398 تشکیل می­دهند. شرکت کنندگان پژوهش 115 نفر با و 130 نفر بدون رفتارهای خودآسیب زنی  بودند که از میان دانشجویان از طریق  پرسشنامه خودآسیب زنی سانسون و همکاران]1[( با نمره برش 5) شناسایی و انتخاب شدند.سایر داده­های پژوهش با استفاده از فرم کوتاه مقیاس تاب آوری واگنیلد]2[، فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود ریس و همکاران ]3[، مقیاس آزاردیدگی اولیه کرمی و همکاران ]4[ و فرم کوتاه پرسشنامه نشانه­های روانی دورا و همکاران]5[ جمع آوری شدند. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل واریانس چند متغیری استفاده شد.نتایج: براساس نتایج به دست آمده دانشجویان با و بدون رفتارهای خود آسیب زنی  در متغیرهای تاب آوری، شفقت به خود و تجربیات آزاردیدگی اولیه با هم تفاوت معنی­دار دارند. به بیان دیگر، در پژوهش حاضر دانشجویان با رفتارهای خودآسیب زنی  دارای تاب آوری و شفقت به خود کمتر و تجربیات آزاردیدگی اولیه بیشتری هستند. افراد خودآسیب زن دارای مدیریت خود، معناداری زندگی، خودمهربانی، تجارب مشترک انسانی، ذهن آگاهی کمتر و قضاوت خود، همانندسازی افراطی، انزوا، تجربیات آزار جسمی و کلامی و غفلت بیش­تری نسبت به افراد غیر خودآسیب زن هستند.بحث و نتیجه‌گیری: با توجه به یافته­های پژوهش و سطوح پایین تاب آوری و شفقت به خود در دانشجویان دارای سابقه خودآسیب زنی، پیشنهاد می­گردد که در مراکز مشاوره دانشگاه­ ها  برنامه­ ها و کارگاه ­های آموزشی جهت آموزش روش­های مدیریت خود، افزایش تاب آوری و همچنین افزایش شفقت به خود افراد برگزار شود تا از بروز رفتارهای خودآسیب زنی پیشگیری شود. یافته­های پژوهش نشان دهنده وجود تعداد بیشتر تجربیات آزاردیدگی اولیه در دانشجویان دارای خودآسیب زنی است، براین اساس پیشنهاد می­گردد اقداماتی جهت بررسی پرونده سلامت روان دانشجویان و ارائه خدمات درمانی به افراد دارای تجربیات آزاردیدگی اولیه صورت گیرد.