روششناسی واکاوی "شکست درمان" در پژوهشهای رواندرمانی: راهنمای بالینگران و پژوهشگران
نویسندگان
1 گروه روانشناسی ، دانشکده علوم انسانی،دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی بالینی ، دانشکده علوم انسانی ،دانشگاه شاهد
3 گروه روانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 دانش آموخته گروه روانشناسی ، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
5 گروه روانشناسی ، دانشکده علوم انسانی،دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
6 مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران
7 گروه روانشناسی بالینی وکاربردی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران،تهران ، ایران
doi
10.22070/cpap.2022.15818.1202چکیده
روان درمانی یکی از مهمترین و جذاب ترین حوزه ها در علم روان شناسی است. بیشتر پژوهش ها بر معناداری آماری و بالینی یک درمان روانشناختی ومقایسه آن با دیگر درمانهایا گروه درمان نما تمرکز دارند. نکته مهم این است که یک درمان همواره سبب بهبودی نمیشود ،گاهی وضعیت درمانجو را وخیم تر میکندو گاهی درمانجو"بدون تاثیر " از آن برجا می ماند. این "وخامت زایی" و "بی تغییری"(شکست درمانی) در بررسی درمانهای روانشناختی مغفول مانده اند. تمرکز بر معناداری آماری که از طریق ارزیابی میانگین پیش –پس آزمون کمی پرسشنامه ای انجام میشود تغییرات درمانجو در موقعیت واقعی را در محاق می کشاند. هدف از این مقاله فراهم سازی بینش نظری و گام های عملی در واکاوی شکست درمان -"بی تغییری"- یا "وخامت زایی" است. یافتن ریشه های این شکست سبب بالندگی نظری در شناسایی یک اختلال روانشناختی و بسته درمانی مرتبط میشود. در این مقاله از رهاشدگی نظری و وانهادگی کاربردی دوری شده است.
