تأثیر تمرین مقاومتی دایرهای بر شاخصهای متابولیک در مردان مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 دانشیار فیزیولوژی ورزش.گروه تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، اهواز، ایران.
2 کارشناسارشد فیزیولوژی ورزش.گروه تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، اهواز، ایران.
3 استادیار فیزیولوژی ورزش.گروه تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر تمرین مقاومتی دایرهای بر میزان برخی از شاخصهای متابولیک خون در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش بررسی: در تحقیق حاضر27 نفر مرد مبتلا به دیابت نوع 2 شهر اهواز در دو گروه تمرین مقاومتی (15 نفر، سن 02/3 ± 4/46 سال) و کنترل (12 نفر، سن 86/3 ± 6/45 سال) قرار گرفتند. آزمودنیهای 8 هفته برنامۀ تمرین مقاومتی ایستگاهی را 3 جلسه در هفته با شدت 30-70 درصد حداکثر تکرار بیشینه (1RM) اجرا کردند. قبل و بعد از برنامه تمرین مقاومتی شاخصهای تنسنجی و متغیرهای بیوشیمیایی تحقیق پس از 12 ساعت ناشتای شبانه در دو مرحلۀ پیش و پسآزمون اندازهگیری شد. تحلیل آماری متغیرها با استفاده از آزمون t-testو در سطح معناداری 05/0P≤ انجام شد. یافتهها: پس از هشت هفته تمرین مقاومتی دایره ای، کاهش معناداری در گلوکز ناشتا، هموگلوبین گلیکوزیله، فروکتوز آمین، مقاومت به انسولین و افزایش معناداری در لیپوپروتئین پر چگال گروه تمرین در مقایسه با پیشآزمون و گروه کنترل مشاهده شد. در حالی که در مقادیر تریگلیسرید، کلسترول تام و لیپوپروتئین کم چگال گروه تمرین تغییرات معناداری در مقایسه با پیشآزمون و گروه کنترل مشاهده نشد (05/0P≤). نتیجهگیری: به نظر می رسد تمرینات مقاومتی دایرهای میتواند موجب بهبود وضعیت گلیسمیک، مقاومت به انسولین و افزایش سطوح لیپوپروتئین پر چگال به عنوان یک شاخص مفید عملکرد قلبی-عروقی در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 گردد.