رهیافت های جراحی در درمان بیماریهای دیسک بین مهره ای در حیوانات کوچک: روش ها و چالش ها
نویسندگان
1 گروه جراحی و تصویر برداری تشخیصی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه جراحی و تصویر برداری تشخیصی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه جراحی و تصویربرداری تشخیصی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.61882/eltiamj.12.1.4چکیده
زمینه و نوع مطالعه: بیماریهای دیسک بینمهرهای از شایعترین اختلالات عصبی در حیوانات کوچک، بهویژه سگها بوده و از دلایل اصلی درد و اختلال عملکرد عصبی محسوب میشوند. این مقاله یک مطالعه مروری است که رهیافتهای مختلف جراحی برای درمان این بیماریها را بررسی میکند.هدف: بررسی و معرفی رهیافتهای جراحی در درمان بیماری های دیسک بین مهرهای در نواحی گردنی و سینهای- کمری حیوانات کوچک و تحلیل مزایا، محدودیتها و چالشهای هر روش.روش کار: این مطالعه به صورت مروری انجام شده و بر پایه بررسی منابع معتبر بینالمللی شامل مقالات علمی و کتب تخصصی جراحی دامپزشکی در زمینه رهیافتهای جراحی بیماری های دیسک بین مهرهای در حیوانات کوچک و تجربیات نویسندگان مقاله است. نتایج: بیماری های دیسک بینمهرهای در اثر دژنراسیون دیسک و پارگی یا فتق آن ایجاد میشود و با فشردگی طناب نخاعی و ریشههای عصبی همراه است که میتواند علائمی چون درد، آتاکسی، فلجی و اختلال در کنترل اسفنکترها را به دنبال داشته و کیفیت زندگی حیوان را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. مدیریت این بیماری بر اساس شدت ضایعه و پاسخ به درمان محافظهکارانه، میتواند غیرجراحی یا جراحی باشد که در موارد شدید، مداخله جراحی ضرورت مییابد. در ناحیه گردنی، رهیافت ونترال اسلات به عنوان تکنیک اصلی برای رفع فشار از روی طناب نخاعی مورد استفاده قرار می گیرد. در حالیکه در نواحی سینهای–کمری رهیافت هایی مانند همیلامینکتومی، دورسال لامینکتومی و کورپکتومی به کار برده می شوند. انتخاب مناسبترین روش جراحی به محل ضایعه، شدت علائم و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد و در صورت مداخله بهموقع و صحیح، نتایج جراحی اغلب موفقیتآمیز بوده و در بسیاری از موارد به بهبودی کامل عملکرد عصبی منجر میشود.نتیجه گیری نهایی: در این مقاله رهیافت های جراحی در درمان بیماریهای دیسک بین مهرهای در نواحی گردنی و سینه ای - کمری مورد بررسی قرار گرفته است. رهیافتهای جراحی برای درمان بیماری های دیسک بین مهرهای در حیوانات کوچک ابزار مهمی در مدیریت این بیماری به شمار میروند. انتخاب صحیح تکنیک و توجه به جزئیات فنی میتواند خطرات و عوارض حین و پس از جراحی را کاهش داده و پیشآگهی را بهبود بخشد. ونترال اسلات، روش استاندارد در ضایعات گردنی، و همی لامینکتومی، دورسال لامینکتومی و کورپکتومی از متداولترین رهیافتها در ناحیه سینهای-کمری هستند که در این مقاله به تفضیل به آنها پرداخته شده است. موفقیت این روشها به تشخیص دقیق، تجهیزات مناسب و تجربه جراح وابسته است. فنستریشن نیز بهعنوان روشی کمتهاجمیتر، میتواند در هر سه ناحیه گردنی، سینهای و کمری بسته به نوع و محل ضایعه بهطور مؤثر مورد استفاده قرار گیرد.