نقش سازمان تجارت جهانی در امنیت غذایی: رویه های نهادی و سیاستی

نویسندگان

1 گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 گروه روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران. تهران. ایران.

doi
10.22034/isj.2025.475215.2220
چکیده

بر اساس تعریف نشست جهانی 1996 در مورد غذا، امنیت غذایی عبارت است از وضعیتی که همه افراد در همه زمان‌ها به مواد غذایی سالم و مغذی کافی دسترسی فیزیکی داشته و از توان اقتصادی برای رفع نیازها و ترجیحات غذایی جهت یک زندگی فعال و سالم برخوردار باشند. عواملی که امروزه به ناامنی غذایی منجر شده‌اند هم انسانی هستند و هم طبیعی مانند جنگ‌ها، بلایای طبیعی، تغییرات اقلیمی، همه‌گیری کووید 19، رکود اقتصادی، و غیره که به یکدیگر مرتبط می‌باشند. با شناسایی امنیت غذایی به عنوان یک بعد مهم از امنیت امروزی، آن‌گاه بازیگران بین المللی درگیر و بررسی نقش آن‌ها از اهمیت برخوردار می‌گردد. با توجه به آن که سازمان تجارت جهانی، یکی از بازیگران بین المللی مرتبط با امنیت غذایی به شمار می‌رود، سؤال این پژوهش آن است که این سازمان تحت کدام فرآیند و به چه صورت می‌تواند در این حوزه کنشگری نماید؟ پژوهش پیش‌رو، این فرضیه را طرح می‌کند نظر به آنکه سیاست‌های مرتبط با تجارت شامل تعرفه‌های وارداتی، محدودیت‌های صادراتی، و اقدامات حمایتی داخلی ممکن است بر تجارت و زنجیره تأمین بین المللی تأثیر بگذارند، سازمان تجارت جهانی به عنوان یک بازیگر مهم بین المللی که از قابلیت قانون‌گذاری در عرصه تجارت بین الملل برخوردار است، می‌تواند با تکیه بر ظرفیت نهادی خود در مسئله امنیت غذایی کنشگری مؤثری از خود نشان دهد. روش انتخابی این پژوهش تحلیل محتوای کیفی بوده و از مقالات، کتب، اسناد، و منابع اینترنتی جهت گردآوردی داده استفاده شده است.