تکنیک های پایدارسازی ستون مهره ها در حیوانات کوچک: مروری بر آخرین پیشرفتها
نویسندگان
1 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.61882/eltiamj.12.1.5چکیده
زمینه و نوع مطالعه: آسیبهای ستون فقرات در حیوانات کوچک بهویژه در سگها، یکی از شایعترین و پیچیدهترین چالشها در دامپزشکی تخصصی به شمار میآیند. این آسیبها اغلب در اثر تصادف، سقوط یا گازگرفتگی ایجاد شده و به دلیل ریسک بالای بیثباتی مکانیکی و ضایعات عصبی، نیازمند رویکردی دقیق، سیستماتیک و جراحی هستند. هدف: هدف از این مقاله، معرفی و مقایسه دقیق روشهای جراحی پایدارسازی ستون فقرات در حیوانات کوچک، با تمرکز بر نواحی گردنی، سینهای، کمری و کمری–خاجی و ارائه راهنمایی بالینی برای انتخاب مناسبترین روش در شرایط مختلف بالینی است.روش کار: در این مطالعه مروری، اطلاعات برگرفته از منابع علمی معتبر و تجارب بالینی، پیرامون ارزیابی آسیبهای ستون مهرهای با استفاده از مدل سهکمپارتمانی، برنامهریزی قبل از عمل با تکیه بر تصویربرداری پیشرفته (سیتی اسکن و امآرآی)، روشهای جااندازی و تکنیکهای جراحی شامل استفاده از پین/ پیچ بههمراه پلیمتیل متاکریلات، پلیتهای قفلشونده مثل Locking Compression Plate (LCP) و String of Pearl (SOP)، پیچهای ترانسآرتیکولار و سایر تکنیکهای دیگر گردآوری و تحلیل شدهاند.نتایج: یافتهها نشان میدهند که انتخاب صحیح تکنیک تثبیت بر اساس ناحیه آسیبدیده، وضعیت عصبی بیمار، ویژگیهای آناتومیکی مهرهها و ابزارهای در دسترس جراح، نقش حیاتی در جلوگیری از عوارض بعد از عمل، حفظ عملکرد نخاعی و تسریع روند بهبودی دارد. روشهایی مانند استفاده از پیچهای تککورتکسی همراه با پلیمتیلمتاکریلات یا پلیتهای قفلشونده، نسبت به تکنیکهای قدیمیتر، ایمنی و پایداری بیشتری فراهم میکنند.نتیجهگیری کلی: مدیریت موفق آسیبهای ستون فقرات در حیوانات کوچک نیازمند ارزیابی دقیق، تصویربرداری هدفمند، انتخاب تکنیک جراحی مناسب و مراقبتهای پس از عمل است. مقاله حاضر با مرور جامع تکنیکهای تثبیت ستون مهره، راهنمایی عملی برای تصمیمگیری بالینی ارائه میدهد.