بررسی دقت ام.آر.آی در تشخیص ندولهای منفرد ریوی
نویسندگان
1 پزشک عمومی.دانشکدۀ پزشکی، مرکز تحقیقات تصویربرداری، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
2 دانشیار گروه رادیولوژی.گروه رادیولوژی، مرکز تحقیقات تصویربرداری، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
3 پزشک عمومی.دانشکدۀ پزشکی، مرکز تحقیقات تصویربرداری، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
4 دانشیار گروه رادیولوژی.گروه رادیولوژی، مرکز تحقیقات تصویربرداری، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: ندول منفرد ریوی ضایعات مدور زیر 3 سانتیمتر هستند که حاشیۀ مشخص داشته و با پارانشیم ریه محاصره شدهاند. سیتیاسکن روش استاندارد برای تشخیص این ضایعات میباشد. علیرغم مزایای ام آر آی در تصویربرداری اجزای مختلف بدن، استفادۀ معمول از آن در تشخیص ندول منفرد ریوی اثبات نشده است. در این مطالعه، دقت ام آر آی در تشخیص این ضایعات مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: در این مطالعه، ۳۲ بیمار که در آنها ندول منفرد ریوی توسط سیتیاسکن اثبات شده است و ۱۱ نفر با نتیجه نرمال سیتیاسکن بهترتیب بهعنوان گروه هدف و شاهد انتخاب گردیدند. سیتیاسکن بهعنوان روش انتخابی تصویربرداری درنظر گرفته شده و نتایج حاصل از ام آر آی با آن مقایسه گردید. یافتهها: اندازه، محل ندول و سکانسهای مختلف ام آر آی، پارامترهای درنظر گرفتهشده در این مطالعه هستند. نتایج آماری مؤید حساسیت تشخیصی ۲۷ درصد و ۵۵ درصد و ۳۶ درصد برای تصاویر T1w و T2wو Fat-Sat به ترتیب بوده است. ویژگی در تصاویر ,T2, T1 Fat-Sat نیز بهترتیب ۹۷ درصد، ۹۰ درصد و ۹۰ درصد استنتاج گردید. بحث و نتیجهگیری: علیرغم ویژگی بالای سکانسهای ام آر آی در بررسی ندول منفرد ریه، بهدلیل پایین بودن حساسیت این روش تصویربرداری استفادۀ معمول آن بدون تزریق کنتراست در تشخیص ضایعات مذکور پیشنهاد نمیگردد.
