اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر کیفیت زندگی بر شادکامی، رضایت از زندگی و تنظیم خلق معتادان مرد شهر اهواز
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی.
2 روانشناسی عمومی.
3 استادیار گروه روانشناسی.
4 گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر کیفیت زندگی بر شادکامی، رضایت از زندگی و تنظیم خلق معتادان مرد شهر اهواز انجام شده است. روش بررسی: طرح پژوهش از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه آزمایش و گواه میباشد. جامعۀ آماری شامل معتادان مراجعهکننده به کلینکهای ترک اعتیاد اهواز بوده است که از میان آنها به شیوۀ نمونهگیری خوشهای تعداد 30 نفر که از لحاظ شادکامی و رضایت از زندگی یک انحراف معیار از میانگین کمتر بودند، بهعنوان نمونه انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش 8 جلسه تحت درمان مبتنی بر کیفیت زندگی به شیوۀ گروهی قرار گرفتند، اما گروه کنترل هیج مداخلهای دریافت نکردند. ابزار این پژوهش شامل پرسشنامۀ شادکامی آکسفورد و پرسشنامۀ تنظیم خلق گرانسفکی و همکاران بود که شرکتکنندگان در مرحلۀ پیشآزمون و پسآزمون به سؤالات آن پاسخ دادند. از روشهای آماری توصیفی و کواریانس جهت تجزیه و تحلیل اثربخشی درمان مبتنی بر کیفیت زندگی استفاده شد. یافتهها: نتایج حاصل نشان داد که میان گروه آزمایش و کنترل از لحاظ متغیر شادکامی، رضایت از زندگی و تنظیم خلق تفاوت معناداری وجود دارد (001/0P<). میزان شادکامی، رضایت از زندگی و تنظیم خلق در گروه آزمایش در پسآزمون بهطور معناداری بیش از گروه کنترل بود. نتیجهگیری: درمان مبتنی بر کیفیت زندگی که از ترکیب روانشناسی مثبتنگر و با رویکرد شناختی-رفتاری شکل گرفته، میتواند شادکامی، رضایت از زندگی و تنظیم خلق افراد معتاد را افزایش دهد.
