اتحاد نرم: الگوی نوین اتحادسازی در روابط جمهوری اسلامی ایران و عراق
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم سیاسی. علوم انسانی، دانشگاه آیت الله بروجردی. بروجرد. ایران
2 دانشیار گروه علوم سیاسی ، علوم انسانی، آیت الله بروجردی، بروجرد، ایران.
doi
10.22034/isj.2025.487324.2257چکیده
روابط جمهوری اسلامی ایران و عراق طی دوران پس از انقلاب اسلامی، از تقابل خونین در جنگ هشت ساله، پس از سقوط صدام حسین، به روابطی عمیق و چندجانبه متحول شده است. این دگردیسی و تغییر پارادایمیک، مسالهای علمی و بایسته پژوهش است. در این راستا پرسش اصلی پژوهش مطرح می شود که ماهیت اتحاد در روابط جمهوری اسلامی ایران با عراق در دوره پساصدام چگونه است ؟ یافته های مقاله نشان میدهد که روابط جمهوری اسلامی ایران و عراق پساصدام، مبتنی بر اتحاد نرم بوده است. این اتحاد، با هدف مقابله با طیفی تهدیدات نوپدید، ایجاد شده و الزاما برای مقابله با تهدیدات سخت افزاری و کلاسیک یک کشور خاص نبوده است. اتحاد نرم بر مبنای اشتراکات چندجانبه دو کشور، در حوزههای گوناگون سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و در لایههای مختلفی فروملی و ملی در بین دو کشور، نهادینه شده است. دادههای خام در این مقاله با روش کتابخانهای و استفاده از منابع معتبر گردآوری و با روش تحلیلی با رویکرد توصیفی-تحلیلی پردازش شده است.