اثر عوامل محیطی در پراکنش سکونتگاههای روستایی با تأکید بر مخاطرات طبیعی (مطالعۀ موردی: حوضۀ سیاهرود، شهرستان رودبار، استان گیلان)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه جغرافیا، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jhsci.2023.355487.765چکیده
استقرار جوامع انسانی در زمین همواره با هدف دستیابی به حداکثر منابع طبیعی مانند منابع آبی، پوشش گیاهی مناسب و دسترسی به زمین کشتپذیر صورت گرفته است. واقعیت این است که به نظر میرسد بستر طبیعی میتواند در رابطه با عوامل و عناصر آب و خاک، شیب، آبوهوا محدودیتها یا فرصتهایی را در برابر توسعۀ سکونتگاههای روستایی ایجاد کند. هدف این تحقیق، بررسی تأثیر عوامل محیطی در مکانگزینی نقاط روستایی حوضۀ آبخیز سیاهرود است و اینکه به چه اندازه در این زمینه به مخاطرات طبیعی توجه شده است. مخاطرات ناشی از عوامل طبیعی در دو گروه لرزهخیزی و حرکات دامنهای قرار گرفتند. در این تحقیق بهعنوان نوآوری ابتدا نحوۀ قرارگیری آبادیها نسبت به هفت پارامتر محیطی بررسی شد، سپس برای تحلیل لرزهخیزی از 281 نقطه در داخل و حریم 50 کیلومتری آن در دامنۀ زمانی 52 سال و برای تحلیل پهنههای حرکات دامنهای از 34 نقطه لغزشی استفاده شد و سپس موقعیت سکونتگاهها نسبت به این مخاطرات بررسی شد. نتایج نشان داد که در بین این عوامل محیطی، قابلیت اراضی، ارتفاع، شیب و آب در گذشته در پراکنش سکونتگاههای حوضه تأثیر داشتهاند و به دیگر شاخصهای محیطی توجه نشده است. با شناسایی عوامل محیطی حوضه وضعیت سکونتگاهها در برابر مخاطرات بررسی شد. در حریم گسلها جمعیتی بالغ بر 15000 نفر و در حریم پهنههای حرکات دامنهای جمعیتی بالغ بر 10000 نفر سکونت دارند. همچنین در حوضۀ سیاهرود بیشتر حرکات دامنهای در پهنههای جنگلی و سازندهای زمینشناسی سخت رخ داده و مهمترین عامل آن جاده، گسل و رودخانه بوده است.