بررسی توافقنامه آرتمیس و تاثیر آن در تکامل حقوق فضا
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق بینالملل واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/isj.2024.441730.2141چکیده
این مقاله به دلیل شبهه در استفاده از متن مقاله دیگری بدون ذکر منبع، توسط نویسنده آن پس گرفته شده است. سرعت رشد تکنولوژی در تمام زمینه ها از جمله فضای ماوراءجو، باعث شده است که کشورها درصدد به روز کردن معاهدات و توافقنامه های مرتبط با آن زمینه شوند. در این راستا، می توان به قانون فعالیت های معدنی فضایی آمریکا در سال 2015، قانون استخراج فضایی لوکزامبورگ در سال 2017 و در نهایت توافقنامه آرتمیس که در اکتبر سال ۲۰۲۰ توسط 32 کشور تصویب شد، اشاره کرد. توافقنامه آرتمیس بخشی از برنامه گستردهتر آرتمیس بوده که توسط سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا (NASA) هدایت میشوند. سوالی که در این مقاله باید پاسخ داده شود این است که آیا این توافقنامه میتواند بر پیشرفت حقوق بینالملل فضایی تاثیر بگذارد؟ روش نوشتاری که در این مقاله استفاده شده است، روش (اسنادی) کتابخانه ای است. این مقاله به بررسی میزان انطباق توافقنامه آرتمیس با قوانین و استانداردهای بینالمللی از جمله معاهده فضای ماوراءجو و موافقتنامه ماه میپردازد. نتایج این پژوهش نشان می دهد در حالیکه این توافقنامه، ریشه در مفاد معاهده فضا دارد، با جایگزینی رویکرد پیش بینی کننده برای تنظیم فعالیت های فضا، نوآوری قابل توجهی در حقوق بین الملل فضا معرفی می کند.