تأثیر کیفیت محیطی محلات شهری در حفظ سلامت روان شهروندان در دورۀ همهگیری کرونا (مطالعۀ موردی: شهر کرمانشاه)
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری دانشکدۀ فنی و مهندسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
2 استادیار گروه شهرسازی، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.
doi
10.22059/jhsci.2022.339460.710چکیده
در پی همهگیری بیماری کرونا از اواخر سال 2019 میلادی و در پیش گرفتن سیاستهای قرنطینۀ خانگی، کاهش حضور در مراکز پرازدحام، دورکاری مشاغل، تحصیل از درون منزل و اقدامات مشابه، نگرانیهایی در خصوص آثار منفی این اقدامات بر سلامت روان مردم مطرح شد. پژوهش حاضر با درک این نگرانیها در پی تحلیل نقش کیفیت محیطی محلات شهری در حفظ سلامت روان شهروندان در دورۀ همهگیری کرونا برآمده است. روش پژوهش، تحلیلی- تفسیری و مبتنی بر مطالعات اسنادی و پیمایش میدانی است. در گام نخست برای تدوین پرسشنامه، اصلیترین متغیرهای محیطی در مقیاس محله از مقالات معتبر استخراج شد. بهمنظور ارزیابی سلامت روان افراد از پرسشنامۀ استاندارد Dass-21 استفاده شد. جامعۀ آماری شامل شهروندان کرمانشاهی بود که از میان آنها 200 نفر بهطور تصادفی بهعنوان نمونه انتخاب شدند. روایی پرسشنامۀ کیفیت محیطی با دریافت نظر خبرگان شهرسازی و پایایی آن نیز به کمک آلفای کرونباخ به تأیید رسید. در ادامه، دادههای حاصل از پرسشنامهها در نرمافزارSPSS وارد شده و به کمک مدلهای تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل همبستگی کانونی سنجیده شدند. یافتهها نشان میدهد که کیفیت محیطی محلات در پنج عامل «ساختار عملکردی»، «آسایش محیطی»، «کیفیت فضای شهری»، «سیمای بصری» و «منظر اجتماعی» دستهبندی میشود. خروجی تحلیل همبستگی کانونی نیز وجود رابطۀ همبستگی میان عوامل محیطی و سلامت روان را تأیید میکند. بنابر یافتهها در دورۀ همهگیری کرونا دو عامل «ساختار عملکردی» و «سیمای بصری» محلات شهری بیشترین ارتباط را با سلامت روان اهالی داشتهاند. این پژوهش از آن جهت که تکرار مخاطراتی مشابه همهگیری کرونا در آینده، دور از انتظار نیست و نیز به این دلیل که در ایران پژوهشهای چندانی بهویژه با ماهیت کمّی و مبتنی بر مدلهای آماری معتبر صورت نپذیرفته حائز اهمیت است.