مطالعهی دیپلماسی عمومی پوشش دیپلماتیک مقامات خارجی در دیدار با مقامات ایران، از 1389 تا 1398 ه.ش
نویسندگان
1 استادیار گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد رشته پژوهش هنر، گروه مطالعات عالی هنر، دانشکده هنرهای تجسمی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/isj.2023.357944.1897چکیده
مُد، شامل مواردی همچون لباس، زیورآلات، مُدل مو، نوع آرایش، بهعنوان یکی از مصداقهای ارتباط غیرکلامی، پیامهای ضمنی متعددی را در خود نهفته دارد. انتقال پیام از این طریق را دیپلماسی مُد مینامند که با توسعه و گسترش رسانههای دیجیتال و امکان غلبه بر محدودیتهای مکانی و زمانی، تأثیرگذاری بیشتری بر افکار مخاطب عام و خاص (دیپلماسی عمومی و خصوصی) نسبت به ابزارهای ارتباطی کلامی میتواند ایجاد کند. با این توصیف، مسأله و پرسش بنیادین این پژوهش آن است که رعایت یا عدم رعایت پروتکلهای پوشش دیپلماتیک توسط مقامات خارجی در دیدار با مقامات ایران (بین سالهای 1389 تا 1398ه.ش) حاوی چه پیامهایی بوده است؟ در این راستا، ضمن مقایسه تئوریک کارکردهای مُد در انتقال پیام، از نظریه مایکل سولومون و رولان بارت در خصوص رمزگذاری و رمزگشایی مُد، جهت تحلیل دادهها استفاده شده است. این مهم، با اتخاذ روش تحقیق کیفی، از نوع توصیفی- تحلیلی، بهصورت توصیف دادههای کیفی (عکسهای دیدارهای دیپلماتیک مقامات خارجی با مقامات ایران) و تحلیل پروتکل پوششی، با استفاده از نحوه رمزگشایی این نوع پوشش در رسانهها، به نشانهشناسی مُد در این دیدارها پرداخته است. در نهایت، پژوهش حاضر با هدف پرداختن به ابعاد نظری و عملی نقش مُد در انتقال پیام، بدین نتایج منتج شده است که پیامهای مستتر در پوشش دیپلماتیک مقامات خارجی در دیدار با مقامات ایران در بازه زمانی مذکور، به چهار صورت کلیِ کوتاه آمدن، تظاهر و ریاکاری، توهین و بیاحترامی، و احترام و صمیمیّت قابل رمزگشایی است.