مقایسۀ استرس پس از سانحه و استفاده از مکانیزمهای دفاعی در پرستاران شاغل در بخش سوختگی و کارکنان آتشنشانی اهواز
نویسندگان
1 گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
2 گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
3 گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
4 گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
5 گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران.
doi
چکیده
زمینه و هدف: یکی از عمدهترین دلایل تنیدگی در زندگی افراد شغل است. پرستاران بخشهای سوانح و سوختگی و کارکنان مراکز آتشنشانی نیز بهعنوان اولین گروهی که با مصدومان ناشی از اینگونه سوانح روبهرو میشوند به شکل قابل ملاحظهای در معرض آسیب و خطر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه هستند. با توجه به اینکه شیوع اختلال در دو گروه مورد اشاره در شهر اهواز تا کنون مورد بررسی دقیقی قرار نگرفته است پژوهش حاضر در صدد تعیین این میزان بود. روش بررسی: در این مطالعۀ اپیدمیولوژیک تحلیلی، 60 نفر ازپرستاران و کارکنان آتشنشانی(دارای حداقل 1 سال سابقۀ کاری)، پرسشنامۀ استرس پس از سانحه(میسیسیپی) و پرسشنامۀ مکانیزمهای دفاعی (DSQ-40)را تکمیل کردند. یافتهها: میانگین نمرۀ استرس پس از سانحه برای گروه پرستاران 63/43 و این نمره در گروه کارکنان آتشنشانی 19/34 میباشد. تفاوت معناداری بین این دو گروه وجود دارد(سطح معناداری 05/0). نتیجهگیری: کارکنان آتش نشانی نسبت به پرستاران نمره بالاتری در استفاده از مکانیسمهای دفاعی کسب کردند که میانگین آنها در کارکنان آتشنشانی 18/222 و در پرستاران 23/196 میباشد که این اعداد نیز از نظرآماری تفاوت معناداری با هم دارند. میزان استفاده از مکانیزم دفاعی بهطور میانگین در گروه کارکنان آتشنشانی بیشتر است.
